τα νεύρα...

Από τότε μου θυμάμαι τον εαυτό μου έχω νεύρα... Πολλά νεύρα... Η γιαγιά μου συνήθιζε να μου λέει ότι γεννήθηκα με νεύρα...

Παράλληλα έχω και πάρα πολλές ανασφάλειες... Κάποιες απο αυτές μπορώ να ανακαλέσω πως δημιουργήθηκαν. Κάποιες άλλες όχι... Το πρόβλημα είναι ότι χρειάζομαι διαρκώς επιβεβαίωση σε όλα τα επίπεδα. Και για να έχω επιβεβαίωση προσπαθώ να τα κάνω όλα τέλεια. Φυσικά και δεν τα καταφέρω και τότε θεωρώ τον εαυτό μου τόσο μεγάλη αποτυχία... Αντικειμενικά βέβαια ακόμα και σαν παιδάκι δεν άκουσα και πολλά μπράβο, ότι και αν έκανα... Τα λάθη μου όμως ήταν πάντα εκεί, έντονα, επιβλητικά...

Τώρα λοιπόν που μεγάλωσα όλα αυτά μου βγαίνουν σε ανασφάλειες... Φουντώνω με το παραμικρό... Προσπαθώ να κάνω μία σοβαρή κουβέντα και κλαίω από τα νεύρα μου. Λογικό είναι όλη αυτή η συμπεριφορά να μην είναι ανεκτή... Και όμως νομίζω ότι το μόνο που χρειάζομαι έιναι την ώρα που φουντώνω και τρελένομαι από τα νευρά να με πάρει κάποιος αγκαλιά και να με συνεφέρει, να μου πεί είσαι χαζή, φτάνει, ηρέμησε τώρα.

Το ακόμα χειρότερο είναι ότι όλα αυτά τα εκδηλώνω σωματικά... Πονάει το στομάχι μου, δεν μπορώ να φάω, να κοιμηθώ, κυριολεκτικά πονάει η καρδιά μου... Προσπάθησα να βάλω κάποια κουτάκια στη ζωή μου... Δεν πέτυχε... Πολλά από τα βασικότερα πράγματα που ήθελα από τη ζωή μου δεν τα κατάφερα... Κατάφερα άλλα όμως θα μου πεις... Ναι οκ... Αλλά κάπου έχασαν πια την αίγλη τους... Που είναι οι στόχοι, που είναι το κοιτάω μπροστά και βλέπω κάτι όμορφο????