και ξανά πίσω στα ίδια...

Πάντα γινόμουν ράκος όταν χώριζα... Τελικά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ και για τίποτα. Το ίδιο ράκος εξακολουθώ να είμαι για άλλη μία φορά, μετά από τόσες φορές, μετά από τόσα χρόνια και όμως δεν αλλάζει τίποτα...

Τώρα θα μου πει κάποιος και με το δίκιο του βέβαια, σιγά ρε κοπελιά και τι έγινε μετά από τρεις μήνες? Δε μπορεί πια να συγκλονίστηκε τόσο το μέσα σου που να μη μπορείς να το ξεπεράσεις...

'Ισως και να είναι έτσι... 'Ισως πάλι και να μην είναι... Γιατί κυρίως μέσα σε τρεις μήνες αναπτερώθηκε η ελπίδα μου και έσβησε ξανά... Και είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπήσεις άλλη μία σβησμένη ελπίδα, από εκείνη που είχε σβήσει πριν από χρόνια και την είχες συνηθήσει σβησμένη...

Δε λέω ότι δε φταίω... Προς θεού... Ίσα ίσα τείνω να πιστέψω το ακριβώς αντίθετο... Ότι καταστρέφω ότι πιάνω... Με έχει κουράσει πολύ η διαδικασία... Έχω μία εικόνα στο μυαλό και αυτή θέλω, χωρίς προσπάθειες, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς συγκρίσεις. Μια ουτοπία τελικά... Ναι θα ήθελα κάποια στιγμή να παντρευτώ ποτέ δεν το έκρυψα... Γιατί το γάμο τον βλέπω πολύ διαφορετικά από ότι ίσως ο περισσότερος κόσμος... Για μένα είναι η απόλυτη δέσμευση της συντροφικότητας, ο ώμος που θα σε περιμένει πάντα εκεί στο τέλος της μέρας, η αγκαλιά που θα έχεις κάθε πρωί πριν ξεκινήσεις μια δύσκολή μέρα, το τηλεφώνημα για να πεις ένα αστείο... Από την άλλη είναι αφέλεια να θεωρείς ότι θα μπορούσα να ζητάω κάτι τέτοιο σε τρεις μήνες...

Η γιαγιά μου όταν έστελνε καλάθια με πεσκέσια στη μαμά μου σαν φοιτήτρια πάντα τα μικρά κενά τα γέμιζε με καρύδια... Για μην αφήνει κανένα κενό χώρο... Κάπως έτσι αισθανόμουν στη ζωή του, ότι γέμιζα τα μικρά κενά από τα υπόλοιπα... Και δε λέω έκανε κάποιες προσπάθεις να μεγαλώσει το χώρο, αλλά μόνο όταν τον βόλευε...

Και τελικά τι? "Δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να τα ξαναβρούμε, ποτέ και για κανένα λόγο..." Μόνο αυτό ακούω μέσα στο κεφάλι μου. Τον πλήγωσα λέει, γιατί προσπάθησα με λόγια να απαιτήσω κάτι, τη στιγμή που εκείνος ανάλογα απαιτούσε πολλά και τα οποία έδινα και απλώχερα... Όμως η δική μου απαίτηση τον πλήγωσε...

Και τώρα πάλι τα ίδια... Χωρίς την αγκαλιά του τις όμορφες ανοιξιάτικες μέρες που θα έρθουν, εκείνος χωρίς τη δική μου στα επόμενα δύσκολα που έπονται... Χωρίς προσμονή για μια εκδρομή, χωρίς την επλίδα ότι επιτέλους έχω τη συντροφιά που αναζητάω τόσο καιρό.

Ξανά πάλι στο μηδέν... Αλλά αυτή τη φορά σκοπεύω να μείνω εδώ...

Εσύ που διαβάζεις εκεί έξω σε ευχαριστώ...