η κατάσταση στάσιμη...

Άλλη μία μέρα που ξύπνησα κακόκεφη... Κάνω τόσες προσπάθειες αλλά δε μπορεί να μου φύγει από το μυαλό... Είναι λες και το σκέφτομαι όλη μέρα, κάθε μέρα... Και το συνειδητοποίησα εχθές το βράδυ... Πριν κοιμηθώ, αντί να σκέφτομαι προβατάκια, η σκέψη μου ήταν κολλημένη εκεί... Βρέθηκα να το λέω, βαρέθηκα να το αισθάνομαι, βαρέθηκα να το σκέφτομαι, βαρέθηκα να με ενοχλεί, βαθέρηκα όλη μου η ύπαρξη να θέλει να αρχίσει και να τελειώσει εκεί. Οι μέρες περνάνε και κάθε μέρα που περνάει μου φαίνεται σαν ένα τεράστιο βάρος... Ότι λες και κάθε μέρα που περνάει με απομακρύνει δύο μέρες από το στόχο... Όπου δεν ξέρω πια ποιός είναι ο στόχος. Δεν ξέρω τι μπορώ εγώ να κάνω για να τον πετύχω. Μου φαίνεται ότι τίποτε απολύτως δεν είναι στο χέρι μου.

Βλέπω πολλά ζευγάρια γύρω μου, βλέπω, ακούω, καταλαβαίνω πολλά προβλήματα, από μικρά και ασήμαντα μέχρι άλυτα και αξεπέραστα... Και όμως έχω την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει εκείνος ο άντρας εκεί έξω που μαζί του όλα θα είναι τέλεια, χωρίς προβλήματα, χωρίς καυγάδες, ήρεμα, όμορφα και αγαπημένα.

Είδα μία φωτογραφία μιας φίλης με τον καινούριο της έρωτα! Φαίνονται τόσο ευτυχισμένοι και οι δύο! Και της αξίζει γιατί είναι υπέροχος άνθρωπος και πολύ καιρό μόνη της.
Άλλα ζήλεψα... Όχι με την έννοια του φθόνου, αλλά με την έννοια του επιτέλους θέλω και γω....

Μου φαίνονται αιώνες από τότε που με κράτησε κάποιος αγκαλιά και έλιωνα... Που με φιλούσε κάποιος και δεν ήθελα να σταματήσει, που περπατούσαμε χέρι χέρι χωρίς καν να μιλάμε... Ίσως και να είναι αιώνες... 3 χρόνια, στο ενδιάμεσο άκαρπες προσπάθειες...

Τα σαββατοκύριακα έρχονται και φεύγουν. Και όλο περιμένω να γίνει κάτι αλλά τι? Ότι και να κάνω μου φαίνεται απλά κενός χρόνος. Δε μπορώ στιγμή να κάθομαι χωρίς να κάνω τίποτα Παίζω χαζοπαιχνίδια στο φέις, στο κινητό μου, βλέπω τηλεόραση και ταυτόχρονα παίζω παιχνίδια για να μη σκέφτομαι... Και πάλι δε τα καταφέρνω...

Ξέρω ότι οι σκέψεις μου είναι πολύ σκόρπιες... Ξέρω ότι προσπαθώ να ψυχαναλύσω τον εαυτό μου και δε μπορώ. Γιατί καταλήγω μόνο σε ένα συμπέρασμα, ότι η σχέση που ψάχνω αν έρθει, ξαφνικά θα διορθώσει τα πάντα, τα πάντα όμως Και τότε θα είμαι ευτυχισμένη. Ξέρω ότι έχω καταντήσει γραφική και βαρετή, εδώ και εγώ η ίδια βαρέθηκα να βιώνω αυτή τη μιζέρια, αλλά δεν είμαι καλά, δεν περνάω καλά, δε ζω καλά....

σήμερα...

σήμερα ξαναδιάβασα όλα μου τα άρθρα...

Τελικά δεν υπάρχει τίποτα να αναθεωρήσω...

Μόνο να προσθέσω κι άλλα...

Οι σχέσεις πάντα ήταν δύσκολες. Αλλά από μία ηλικία και μετά φαντάζουν ακατόρθωτες και στην τελική ίσως και να είναι...

Όλοι λένε ότι μία σωστή σχέση έρχετε αβίαστα. Απλά υπάρχει λες και υπήρχε πάντα, λες και δε θυμάσε πως ήσουν πριν, πως ζούσες πριν, λες και όλα ξεκίνησαν μαζί με αυτή τη σχέση.

Παράλληλα σε μία σχέση πρέπει να κάνεις υποχωρήσεις, να βάζεις νερό στο κρασί σου, να... να... να...

Δεν είναι πολύ αντικρουόμενα αυτά τα δύο??? Εμένα έτσι μου φαίνονται.

Αισθάνομαι πολύ κουρασμένη, κυριολεκτικά κουρασμένη, από την προσπάθεια, από τις υποχωρήσεις... Και στην τελική για ποιό λόγο γίνεται όλη αυτή η πρσπάθεια? Εμένα το μόνο που μου δίνει είναι ότι δεν είμαι αρκετή, για τίποτα, ότι πάντα κάτι κάνω λάθος, αλλά και αυτά που ίσως να κάνω σωστά να μην είναι αρκετά...

Ποιός ο λόγος λοιπόν της όλης προσπάθειας? Να γυρίσω πάλι πίσω στο σημείο εκκίνησης, αλλά ψυχολογικά να είμαι χειρότερα απο πριν...

τα νεύρα...

Από τότε μου θυμάμαι τον εαυτό μου έχω νεύρα... Πολλά νεύρα... Η γιαγιά μου συνήθιζε να μου λέει ότι γεννήθηκα με νεύρα...

Παράλληλα έχω και πάρα πολλές ανασφάλειες... Κάποιες απο αυτές μπορώ να ανακαλέσω πως δημιουργήθηκαν. Κάποιες άλλες όχι... Το πρόβλημα είναι ότι χρειάζομαι διαρκώς επιβεβαίωση σε όλα τα επίπεδα. Και για να έχω επιβεβαίωση προσπαθώ να τα κάνω όλα τέλεια. Φυσικά και δεν τα καταφέρω και τότε θεωρώ τον εαυτό μου τόσο μεγάλη αποτυχία... Αντικειμενικά βέβαια ακόμα και σαν παιδάκι δεν άκουσα και πολλά μπράβο, ότι και αν έκανα... Τα λάθη μου όμως ήταν πάντα εκεί, έντονα, επιβλητικά...

Τώρα λοιπόν που μεγάλωσα όλα αυτά μου βγαίνουν σε ανασφάλειες... Φουντώνω με το παραμικρό... Προσπαθώ να κάνω μία σοβαρή κουβέντα και κλαίω από τα νεύρα μου. Λογικό είναι όλη αυτή η συμπεριφορά να μην είναι ανεκτή... Και όμως νομίζω ότι το μόνο που χρειάζομαι έιναι την ώρα που φουντώνω και τρελένομαι από τα νευρά να με πάρει κάποιος αγκαλιά και να με συνεφέρει, να μου πεί είσαι χαζή, φτάνει, ηρέμησε τώρα.

Το ακόμα χειρότερο είναι ότι όλα αυτά τα εκδηλώνω σωματικά... Πονάει το στομάχι μου, δεν μπορώ να φάω, να κοιμηθώ, κυριολεκτικά πονάει η καρδιά μου... Προσπάθησα να βάλω κάποια κουτάκια στη ζωή μου... Δεν πέτυχε... Πολλά από τα βασικότερα πράγματα που ήθελα από τη ζωή μου δεν τα κατάφερα... Κατάφερα άλλα όμως θα μου πεις... Ναι οκ... Αλλά κάπου έχασαν πια την αίγλη τους... Που είναι οι στόχοι, που είναι το κοιτάω μπροστά και βλέπω κάτι όμορφο????

και ξανά πίσω στα ίδια...

Πάντα γινόμουν ράκος όταν χώριζα... Τελικά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ και για τίποτα. Το ίδιο ράκος εξακολουθώ να είμαι για άλλη μία φορά, μετά από τόσες φορές, μετά από τόσα χρόνια και όμως δεν αλλάζει τίποτα...

Τώρα θα μου πει κάποιος και με το δίκιο του βέβαια, σιγά ρε κοπελιά και τι έγινε μετά από τρεις μήνες? Δε μπορεί πια να συγκλονίστηκε τόσο το μέσα σου που να μη μπορείς να το ξεπεράσεις...

'Ισως και να είναι έτσι... 'Ισως πάλι και να μην είναι... Γιατί κυρίως μέσα σε τρεις μήνες αναπτερώθηκε η ελπίδα μου και έσβησε ξανά... Και είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπήσεις άλλη μία σβησμένη ελπίδα, από εκείνη που είχε σβήσει πριν από χρόνια και την είχες συνηθήσει σβησμένη...

Δε λέω ότι δε φταίω... Προς θεού... Ίσα ίσα τείνω να πιστέψω το ακριβώς αντίθετο... Ότι καταστρέφω ότι πιάνω... Με έχει κουράσει πολύ η διαδικασία... Έχω μία εικόνα στο μυαλό και αυτή θέλω, χωρίς προσπάθειες, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς συγκρίσεις. Μια ουτοπία τελικά... Ναι θα ήθελα κάποια στιγμή να παντρευτώ ποτέ δεν το έκρυψα... Γιατί το γάμο τον βλέπω πολύ διαφορετικά από ότι ίσως ο περισσότερος κόσμος... Για μένα είναι η απόλυτη δέσμευση της συντροφικότητας, ο ώμος που θα σε περιμένει πάντα εκεί στο τέλος της μέρας, η αγκαλιά που θα έχεις κάθε πρωί πριν ξεκινήσεις μια δύσκολή μέρα, το τηλεφώνημα για να πεις ένα αστείο... Από την άλλη είναι αφέλεια να θεωρείς ότι θα μπορούσα να ζητάω κάτι τέτοιο σε τρεις μήνες...

Η γιαγιά μου όταν έστελνε καλάθια με πεσκέσια στη μαμά μου σαν φοιτήτρια πάντα τα μικρά κενά τα γέμιζε με καρύδια... Για μην αφήνει κανένα κενό χώρο... Κάπως έτσι αισθανόμουν στη ζωή του, ότι γέμιζα τα μικρά κενά από τα υπόλοιπα... Και δε λέω έκανε κάποιες προσπάθεις να μεγαλώσει το χώρο, αλλά μόνο όταν τον βόλευε...

Και τελικά τι? "Δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να τα ξαναβρούμε, ποτέ και για κανένα λόγο..." Μόνο αυτό ακούω μέσα στο κεφάλι μου. Τον πλήγωσα λέει, γιατί προσπάθησα με λόγια να απαιτήσω κάτι, τη στιγμή που εκείνος ανάλογα απαιτούσε πολλά και τα οποία έδινα και απλώχερα... Όμως η δική μου απαίτηση τον πλήγωσε...

Και τώρα πάλι τα ίδια... Χωρίς την αγκαλιά του τις όμορφες ανοιξιάτικες μέρες που θα έρθουν, εκείνος χωρίς τη δική μου στα επόμενα δύσκολα που έπονται... Χωρίς προσμονή για μια εκδρομή, χωρίς την επλίδα ότι επιτέλους έχω τη συντροφιά που αναζητάω τόσο καιρό.

Ξανά πάλι στο μηδέν... Αλλά αυτή τη φορά σκοπεύω να μείνω εδώ...

Εσύ που διαβάζεις εκεί έξω σε ευχαριστώ...