ο θάνατος...

Τα τελευταία δύο χρόνια είναι ένα θέμα το οποίο το σκέφτομαι πάρα πολυ...

Μια φίλη μου λέει ότι εάν θεωρήσουμε ότι εμείς είμαστε στη μέση, είναι φυσιολογικό να χάνουμε κάποιον από πάνω μας (γονείς, παππούδες). Μπορούμε να το ξεπεράσουμε πιο εύκολα.

Εάν όμως χάσουμε κάποιον στην ίδια σειρά (αδέρφια, φίλους) ή στην πιο κάτω από μας (παιδιά), τότε το βάρος είναι αβάσταχτο...

Πριν από 2 χρόνια έχασα τη γιαγιά μου. Τη λάτρευα και τη λατρεύω δηλαδή, άσχετα που πια δεν μπορώ να τη δω. Δεν μπόρεσα να ξεπεράσω το χαμό της και ας πέρασε τόσος καιρός...
Τώρα κάθε μέρα είμαι με το φόβο μήπως πάθει κάτι η μητέρα μου... Είναι μία νέα γυναίκα υγιέστατη και όμως εγώ τρέμω... Νομίζω ότι δεν έχω κανέναν άλλο στον κόσμο...
Φίλους έχω, αλλά και οι δικές τους προτεραιότητες αλλάζουν...

Έχω χάσει τις χαρούμενες σκέψεις μου... Θυμάμε στο αγαπημένο μου παιδικό λογοτεχνικό βιβλίο ¨το καπλάνι της βιτρίνας¨ οι δύο μικρές πρωταγωνίστριες που παίζανε το "ο παππούς ζητιάνος" .
Κάπως έτσι είμαι και γω. Κάνω συνέχεια τρομερά άσχημες σκέψεις, ότι συμβαίνουν ατυχήματα, θάνατοι και οτιδήποτε άλλο καταστροφικό.

Γιατί δηλαδή να μη μπορώ πια να κάνω θετικές σκέψεις???