Έχω κάνει αρκετές σχέσεις στη ζωή μου. Κάποιες τις έληξα εγώ κάποιες έληξαν εμένα...
Στο τέλος του '04, με αρχές του '05, είχα μια σύντομη ιστορία με κάποιον η οποία έληξε κάπως άδοξα, από τη μεριά του. Παρόλα αυτά πίστευαότι με αυτό τον άνθρωπο είμαχε λάθος timing, αν και με εκνεύριζε φρικτά που έδινε περισσότερη βάση στην εμφάνιση και όχι στην ουσία.
Πριν από 3 χρόνια πίστεψα ότι είχα γνωρίσει τον άντρα της ζωής μου. Πίστεψα ότι ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο, πίστεψα μέχρι και ότι επιτέλους μπορώ να κάνω οικογένεια... Τα φαινόμενα όμως απατούν. Έφυγε, χωρίς εξήγηση, χωρίς τίποτα. Μετά ξαναγύρισε, πολύ μετά, 14 μήνες μετά. Γύρισε μετανιωμένος, αναγνωρίζοντας τα λάθη του και ζητόντας με πίσω απεγνωσμένα... Και εγώ ενέδωσα... Και την πάτησα για δεύτερη φορά, εξαφανίστηκε όπως άκριβώς και την πρώτη φορά, αφήνοντάς με πολύ χειρότερα όμως...
Μετά εξακολούθησε μία περίοδος τρελής ξηρασίας και μεγάλης απογοήτευσης... Και ακόμα μεγαλύτερης μοναξιάς. Γάμοι, παιδιά, βαφτίσια, υποχρεώσεις και γω να πηγαίνω παντού μόνη μου σαν τον κούκο... Να θέλω να βγω το σάββατο το βράδυ και να μη βρίσκω παρέα... Και να μένω μόνη, μόνη, μόνη...
Και κάπου εδώ εμφανίστηκε ο πρώτος αναφερθέν πρώην. Και βγήκαμε και μια φορά. Και πέρασα καλά, σε μια βραδιά που δεν την κατάλαβα, το σκοπό της, το νόημά της, την κατάληξή της. Μια βραδιά που μου θύμησε τα καλά, αλλά και τα κακά και με άφησε μετέωρη. Τον θέλω, δεν τον θέλω? Τον θέλω μήπως γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο? Γιατί τον ξέρω και μπορώ να τον χειριστώ ίσως καλύτερα από πριν?
Μια βραδιά που δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, ούτε καλό ούτε κακό. Που δεν είπε αν θέλει να ξαναβρεθούμε, που δεν έκανε κάποια ιδιαίτερη κίνηση, που όμως όταν του είπα ότι τα χριστούγεννα θέλω να πάω στο Παρίσι, που είπε να περιμένω να πάμε μαζί...
Και ήρθε άλλο ένα σαββατοκύριακο κλεισμένη στο σπίτι... Να παίρνω τηλέφωνα και να μη μπορεί κανείς να βγει... Και γω το μόνο που έκανα είναι να σκέφτομαι την έξοδό μας, να σκέφτομαι ότι θέλω να ξαναβγώ, να κάθομαι πάνω από το τηλέφωνο και εκείνο να μη χτυπάει...
Κανονικά θα έπρεπε να είμαι η πρώτη διδάξασα στην απαγόρευση των πισωγυρισμάτων. Την πάτησα ήδη μια φορά και τον δις εξαμαρτήν... Θα έπρεπε να ήξερα ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, ότι τα λάθη του παρελθόντος επενέρχονται, δε διορθόνονται...
Όμως η μοναξιά σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα αλλιώς, να θες να πιστέψεις ότι κάτι μπορεί να άλλαξε, ότι μπορεί να σε ξανακάνει ευτηχισμένη, ότι τώρα πια τα λάθη μπορείς να τα διαπραγματευτείς με διαφορετικό τρόπο, να μιλήσεις πιο ειλικρινά, να καταλάβεις και να σε καταλάβουν...
Και όμως το τηλέφωνο εξακολουθεί να μη χτυπάει...
Στο τέλος του '04, με αρχές του '05, είχα μια σύντομη ιστορία με κάποιον η οποία έληξε κάπως άδοξα, από τη μεριά του. Παρόλα αυτά πίστευαότι με αυτό τον άνθρωπο είμαχε λάθος timing, αν και με εκνεύριζε φρικτά που έδινε περισσότερη βάση στην εμφάνιση και όχι στην ουσία.
Πριν από 3 χρόνια πίστεψα ότι είχα γνωρίσει τον άντρα της ζωής μου. Πίστεψα ότι ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο, πίστεψα μέχρι και ότι επιτέλους μπορώ να κάνω οικογένεια... Τα φαινόμενα όμως απατούν. Έφυγε, χωρίς εξήγηση, χωρίς τίποτα. Μετά ξαναγύρισε, πολύ μετά, 14 μήνες μετά. Γύρισε μετανιωμένος, αναγνωρίζοντας τα λάθη του και ζητόντας με πίσω απεγνωσμένα... Και εγώ ενέδωσα... Και την πάτησα για δεύτερη φορά, εξαφανίστηκε όπως άκριβώς και την πρώτη φορά, αφήνοντάς με πολύ χειρότερα όμως...
Μετά εξακολούθησε μία περίοδος τρελής ξηρασίας και μεγάλης απογοήτευσης... Και ακόμα μεγαλύτερης μοναξιάς. Γάμοι, παιδιά, βαφτίσια, υποχρεώσεις και γω να πηγαίνω παντού μόνη μου σαν τον κούκο... Να θέλω να βγω το σάββατο το βράδυ και να μη βρίσκω παρέα... Και να μένω μόνη, μόνη, μόνη...
Και κάπου εδώ εμφανίστηκε ο πρώτος αναφερθέν πρώην. Και βγήκαμε και μια φορά. Και πέρασα καλά, σε μια βραδιά που δεν την κατάλαβα, το σκοπό της, το νόημά της, την κατάληξή της. Μια βραδιά που μου θύμησε τα καλά, αλλά και τα κακά και με άφησε μετέωρη. Τον θέλω, δεν τον θέλω? Τον θέλω μήπως γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο? Γιατί τον ξέρω και μπορώ να τον χειριστώ ίσως καλύτερα από πριν?
Μια βραδιά που δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, ούτε καλό ούτε κακό. Που δεν είπε αν θέλει να ξαναβρεθούμε, που δεν έκανε κάποια ιδιαίτερη κίνηση, που όμως όταν του είπα ότι τα χριστούγεννα θέλω να πάω στο Παρίσι, που είπε να περιμένω να πάμε μαζί...
Και ήρθε άλλο ένα σαββατοκύριακο κλεισμένη στο σπίτι... Να παίρνω τηλέφωνα και να μη μπορεί κανείς να βγει... Και γω το μόνο που έκανα είναι να σκέφτομαι την έξοδό μας, να σκέφτομαι ότι θέλω να ξαναβγώ, να κάθομαι πάνω από το τηλέφωνο και εκείνο να μη χτυπάει...
Κανονικά θα έπρεπε να είμαι η πρώτη διδάξασα στην απαγόρευση των πισωγυρισμάτων. Την πάτησα ήδη μια φορά και τον δις εξαμαρτήν... Θα έπρεπε να ήξερα ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, ότι τα λάθη του παρελθόντος επενέρχονται, δε διορθόνονται...
Όμως η μοναξιά σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα αλλιώς, να θες να πιστέψεις ότι κάτι μπορεί να άλλαξε, ότι μπορεί να σε ξανακάνει ευτηχισμένη, ότι τώρα πια τα λάθη μπορείς να τα διαπραγματευτείς με διαφορετικό τρόπο, να μιλήσεις πιο ειλικρινά, να καταλάβεις και να σε καταλάβουν...
Και όμως το τηλέφωνο εξακολουθεί να μη χτυπάει...
2 σχόλια:
Αν εισαι καλο κοριτσι θα χτυπησει το τηλ σου,αλλα ο αλλος σε βλεπει σαν ευκολη εφεδρεια...
Αν δεν υπάρχει timing μία φορά, τότε πιθανόν να υπάρχει πρόβλημα...
Σε κάθε περίπτωση, όταν ακολουθείς την ίδια διαδρομή περισσότερο από μία φορά, δεν αλλάζει η διαδρομή. Αυτό που μπορεί ν'αλλάξει είναι ο τρόπος (με όλες τις λεπτομέρειες) που κάνεις εσύ τη διαδρομή καθώς και οι συνθήκες.
Μετά από κάποιες φορές όμως το βαριέσαι κι αυτό (τις συνεχείς προσαρμογές στο στυλ)...
Δημοσίευση σχολίου