Το τώρα...

Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από τα δικά μου. Αλήθεια παύουμε ποτέ να κοιτάμε τα προβλήματά μας, γιατί απλά κάποιοι είναι σε χειρότερη μοίρα από εμάς. Δε νομίζω ότι σε κανένα συμβαίνει αυτό. Ότι μας βαρένει είναι μεγάλο, ανυπέρβλητο, κουραστικό, αγχωτικό και είναι δικό μας. Δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα και κανένα άλλο.

Κάπως έτσι νοιώθω τα τελευταία χρόνια.... Πολλά χρόνια...

Τις τελευταίες μέρες συνειδητοποήσα ότι δεν έχω όρεξη να βλέπω κόσμο. Για ένα πολύ απλό λόγο. Δεν έχω νέα να τους πω. Με ρωτάνε τι κάνεις, μηχανικά απαντάω καλά και κάπου εκεί ξεμένω...

Είναι άσχημο αυτό. Αλλά πραγματικά δεν έχω τίποτα να πω... Η δουλειά μου είναι εξαιρετικά βαρετή και αδιάφορη και κατά βάση το μόνο που κάνω τις υπόλοιπες ώρες είναι να κοιμάμε και να βλέπως τηλεόραση. Και δε νομίζω ότι αποτελεί ιδανικό θέμα συζήτησης το επεισόδιο "παντρεμένοι με παιδιά", που είδα εχθές το βράδυ...