το ξεκίνημα

Αν θυμάμε καλά ημερολόγιο ξεκίνησα να κρατάω κάπου στο δημοτικό. Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς αγόραζα το καινούριο μου ημερολόγιο. Στην αρχή ήταν αυτά τα κλασσικά κοριτσίστικα ημερολόγια με τη μικρή κλειδαριά και τα μικρά κλειδάκια. Γρήγορα κατάλαβα ότι αυτά ανοίγουν πολύ εύκολα, με ένα καπάκι από στυλό μπικ! Άσε που έδιναν και στόχο! Ζούσα στο ίδιο δωμάτιο με μία πολύ περίεργη αδερφή και μία ακόμα πιο περίεργη γιαγιά!

Μπαίνοντας στο γυμνάσιο στο κλασσικό ημερολόγιο αντικαταστάθημε με ένα απλό τετράδιο, που στην ετικέτα του έγραφε συθήθως "τετράδιο θρησκευτικών". Το είχα πάντα μέσα στην τσάντα μου και εκεί ήταν ασφαλές.

Στην αρχή της χρονιάς ήμουν πάντα πολύ θερμή! Έγραφα κάθε μέρα! Τι γινόταν στο σχολείο, ποιός καθηγητής με σήκωσε στο μάθημα και φυσικά όλες τις εξελίξεις με το Θάνο, τον μεγάλο μου σχολικό έρωτα.

Καθώς περνούσαν οι μήνες όλο και αράιωναν οι μέρες που έγραφα. Όλα γινόταν τόσο βαρετά και προβλίψιμα. Όσπου πια έγραφα μόνο όταν γινόταν κάτι συγκλονιστικό, ή όταν βρισκόμουν σε μεγάλο αδιέξοδο και έγραφα τις σκέψεις μου το χαρτί, μπας και βγάλω καμιά άκρη.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και τώρα. Χρειάζομαι να βάλω τις σκέψεις μου σε μία σειρά. Μήπως και έτσι βγάλω κάποια άκρη...