Γιατί δεν είμαι καλά...

Προσπαθώ να εξηγήσω γιατί δεν είμαι καλά...

Κανείς δεν καταλαβαίνει... Το μόνο που έχουν όλοι να πουν είναι άλλαξε στάση ζωής, γίνε πιο αισιόδοξη και άλλα πολύ όμορφα, τετριμένα όμως και κατά της άποψή μου ανέφικτα...

Η πρώτη πιπίλα είναι αυτή της υγείας. Οκ δεν έχω καρκίνο, δεν έχω έιτζ, ούτε κάτι άλλο άμεσα θανατιφόρο... Όμως δυστυχώς έχω πολλές πολλές μικρές ασθένιες ή σύνδρομα που μου δυσκολευουν πολύ τη ζωή μου και κυρίως με στεναχωρούν... Κάθε χρόνο εμφανίζω και κάτι καινούριο, χωρίς φυσικά να έχει λυθεί κάτι από τα παλιά... Απλά συσσορεύονται... Στομάχι, μέση, κεφάλι, έντερο, δερματοπάθειες... Τωρα προστέθηκε και αλλεργία και κάτι κηλίδες στα πόδια μου που κανένας δεν μπορεί να μου πει τι είναι, ούτε θεραπεία να μου δώσει... Μόνο που αυτές εξαπλώνονται... Δεν έχω καταλήξει τελικά τι είναι χειρώτερο κάτι που σε σκοτώνει μια και καλή ή κάτι σου σε σκοτώνει λίγο λίγο κάθε μέρα, για όσο ζήσεις???

Η δεύτερη πιπίλα είναι ότι πρέπει να είμαι τρις ευτυχισμένη που έχω δουλειά... Μια δουλειά χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς εξέλιξη και με μεγάλο ρίσκο. Μια δουλειά που ακόμα δεν έχω καταλάβει αν αφήνει κανένα φράγκο στην άκρη... Μια δουλειά την οποία φεσόθηκα και δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτή....

Τρίτη πιπίλα έχεις τους φίλους σου... Τελικά ποιοί είναι φίλοι??? Σε κρίνουν οι φίλοι? Σε ειρωνεύονται? Σε βοηθούν? Ή μόνο προσπαθούν να σε αλλάξουν, να σε πείσουν ότι είσαι λάθος? Μια ζωή λάθος... Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό άνθρωπο, γιατί από τα 14 και μετά είχα φίλους, πολλούς φίλους, φίλους για τους οποίους έκανα τα πάντα... Και μέχρι τα 24 περίπου λίγοι ήταν αυτοί που με είχαν απογοητέψει. Αναμενόμενο ήταν, κάποιος θα με απογοήτευε... Λες όμως και από εκεί και μετά όλα άλλαξαν... Άλλαξα και εγώ βέβαια, δε λέω...
Άρχισε να αλλάζει ολονών η ζωή... Και σε πολλών εγώ έμεινα απ'έξω... Λογικό ίσως... Δεν κρατάω κακία... Ακόμα και τώρα θα κάνω ότι μπορώ για όλους τους ανθρώπους που θεωρώ ότι είναι φίλοι και και ας μη τους βλέπω πια...

Είναι περιττό ίσως να μιλήσω για την τέταρτη πιπίλα, έ μωρέ και τι έγινε που δεν έχεις γκόμενο... Δεν είσαι η μόνη και μάθε και περνάς καλά και τον εαυτό σου και που θα πάει θα έρθει από εκεί που δεν το περιμένεις... Αλήθεια υπάρχει κανείς πού τα λέει αυτά και τα πιστεύει? Είναι τόσο περίεργο πια να δεχτεί ο καθένας ότι υπάρχουν άνθρωποι που απλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν μόνοι??? Που είναι μεγαλύτερη η ανάγκη τους για συντροφικότητα από οποιαδήποτε άλλη??? Που ναι, ένα μέλλον μόνο και άδειο είναι μαύρο...