η κατάσταση δεν αλλάζει...

λόγο φόρτου εργασίας και έλλειψης διαδικτύου τις απογευματινές ώρες το παραμέλησα λίγο το μπλογκάκι μου...

βέβαια δεν έχει αλλάξει και κάτι...

βρίσκομαι στον ίδιο λήθαργο ακόμα. βγαίνω πολύ λίγο. και από τις φορές που βγαίνω ακόμα λιγότερες περνάω καλά... δε μπορώ να γελάσω, αλλά κυρίως δε μπορώ να κάνω μια κουβέντα χωρίς να κλείσει η φωνή μου και να βουρκώσω...

προσπαθώ, όπως μπορώ να πω κάτι σε κάποιες φίλες. δυστυχώς δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ποτέ δεν έχουν έρθει στη θέση μου (πράγμα το οποίο και απ'εύχομαι...)

είναι απαίσιο να ζεις χωρίς να έχεις στόχους, χωρίς να έχεις όνειρα, να μην υπάρχει κάτι να περιμένεις...

από τότε που θυμάμε τον εαυτό μου λειτουργούσα με τον εξής τρόπο, μετρούσα τις μέρες για να φτάσει αυτό που περίμενα, είτε αυτό ήταν μία έξοδος είτε, μια εκδρομή, είτε κάτι άλλο σημαντικό. τώρα περιμένω το κάθε σαββατοκύριακο και αυτό για να περάσει μπροστά στην τηλεόραση, απλά με λίγο περισσότερο ύπνο από ότι τις καθημερινές...

ένα πράγμα έχω μόνο που με κρατάει λίγο θα μαθήματα φωνιτικής που ξεκίνησα στις αρχές νοεμβρίου. είμαι πραγματικά καλή, το γουστάρω πολύ και διαβάζω πολύ! όμως δεν είναι αρκετό να γεμίσει τις ατελείωτες ώρες που είμαι μόνη...