Όταν εμφανίζετε ένας πρώην...

Έχω κάνει αρκετές σχέσεις στη ζωή μου. Κάποιες τις έληξα εγώ κάποιες έληξαν εμένα...

Στο τέλος του '04, με αρχές του '05, είχα μια σύντομη ιστορία με κάποιον η οποία έληξε κάπως άδοξα, από τη μεριά του. Παρόλα αυτά πίστευαότι με αυτό τον άνθρωπο είμαχε λάθος timing, αν και με εκνεύριζε φρικτά που έδινε περισσότερη βάση στην εμφάνιση και όχι στην ουσία.

Πριν από 3 χρόνια πίστεψα ότι είχα γνωρίσει τον άντρα της ζωής μου. Πίστεψα ότι ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο, πίστεψα μέχρι και ότι επιτέλους μπορώ να κάνω οικογένεια... Τα φαινόμενα όμως απατούν. Έφυγε, χωρίς εξήγηση, χωρίς τίποτα. Μετά ξαναγύρισε, πολύ μετά, 14 μήνες μετά. Γύρισε μετανιωμένος, αναγνωρίζοντας τα λάθη του και ζητόντας με πίσω απεγνωσμένα... Και εγώ ενέδωσα... Και την πάτησα για δεύτερη φορά, εξαφανίστηκε όπως άκριβώς και την πρώτη φορά, αφήνοντάς με πολύ χειρότερα όμως...

Μετά εξακολούθησε μία περίοδος τρελής ξηρασίας και μεγάλης απογοήτευσης... Και ακόμα μεγαλύτερης μοναξιάς. Γάμοι, παιδιά, βαφτίσια, υποχρεώσεις και γω να πηγαίνω παντού μόνη μου σαν τον κούκο... Να θέλω να βγω το σάββατο το βράδυ και να μη βρίσκω παρέα... Και να μένω μόνη, μόνη, μόνη...

Και κάπου εδώ εμφανίστηκε ο πρώτος αναφερθέν πρώην. Και βγήκαμε και μια φορά. Και πέρασα καλά, σε μια βραδιά που δεν την κατάλαβα, το σκοπό της, το νόημά της, την κατάληξή της. Μια βραδιά που μου θύμησε τα καλά, αλλά και τα κακά και με άφησε μετέωρη. Τον θέλω, δεν τον θέλω? Τον θέλω μήπως γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο? Γιατί τον ξέρω και μπορώ να τον χειριστώ ίσως καλύτερα από πριν?

Μια βραδιά που δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, ούτε καλό ούτε κακό. Που δεν είπε αν θέλει να ξαναβρεθούμε, που δεν έκανε κάποια ιδιαίτερη κίνηση, που όμως όταν του είπα ότι τα χριστούγεννα θέλω να πάω στο Παρίσι, που είπε να περιμένω να πάμε μαζί...

Και ήρθε άλλο ένα σαββατοκύριακο κλεισμένη στο σπίτι... Να παίρνω τηλέφωνα και να μη μπορεί κανείς να βγει... Και γω το μόνο που έκανα είναι να σκέφτομαι την έξοδό μας, να σκέφτομαι ότι θέλω να ξαναβγώ, να κάθομαι πάνω από το τηλέφωνο και εκείνο να μη χτυπάει...

Κανονικά θα έπρεπε να είμαι η πρώτη διδάξασα στην απαγόρευση των πισωγυρισμάτων. Την πάτησα ήδη μια φορά και τον δις εξαμαρτήν... Θα έπρεπε να ήξερα ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, ότι τα λάθη του παρελθόντος επενέρχονται, δε διορθόνονται...

Όμως η μοναξιά σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα αλλιώς, να θες να πιστέψεις ότι κάτι μπορεί να άλλαξε, ότι μπορεί να σε ξανακάνει ευτηχισμένη, ότι τώρα πια τα λάθη μπορείς να τα διαπραγματευτείς με διαφορετικό τρόπο, να μιλήσεις πιο ειλικρινά, να καταλάβεις και να σε καταλάβουν...

Και όμως το τηλέφωνο εξακολουθεί να μη χτυπάει...

ο θάνατος...

Τα τελευταία δύο χρόνια είναι ένα θέμα το οποίο το σκέφτομαι πάρα πολυ...

Μια φίλη μου λέει ότι εάν θεωρήσουμε ότι εμείς είμαστε στη μέση, είναι φυσιολογικό να χάνουμε κάποιον από πάνω μας (γονείς, παππούδες). Μπορούμε να το ξεπεράσουμε πιο εύκολα.

Εάν όμως χάσουμε κάποιον στην ίδια σειρά (αδέρφια, φίλους) ή στην πιο κάτω από μας (παιδιά), τότε το βάρος είναι αβάσταχτο...

Πριν από 2 χρόνια έχασα τη γιαγιά μου. Τη λάτρευα και τη λατρεύω δηλαδή, άσχετα που πια δεν μπορώ να τη δω. Δεν μπόρεσα να ξεπεράσω το χαμό της και ας πέρασε τόσος καιρός...
Τώρα κάθε μέρα είμαι με το φόβο μήπως πάθει κάτι η μητέρα μου... Είναι μία νέα γυναίκα υγιέστατη και όμως εγώ τρέμω... Νομίζω ότι δεν έχω κανέναν άλλο στον κόσμο...
Φίλους έχω, αλλά και οι δικές τους προτεραιότητες αλλάζουν...

Έχω χάσει τις χαρούμενες σκέψεις μου... Θυμάμε στο αγαπημένο μου παιδικό λογοτεχνικό βιβλίο ¨το καπλάνι της βιτρίνας¨ οι δύο μικρές πρωταγωνίστριες που παίζανε το "ο παππούς ζητιάνος" .
Κάπως έτσι είμαι και γω. Κάνω συνέχεια τρομερά άσχημες σκέψεις, ότι συμβαίνουν ατυχήματα, θάνατοι και οτιδήποτε άλλο καταστροφικό.

Γιατί δηλαδή να μη μπορώ πια να κάνω θετικές σκέψεις???

η κατάσταση δεν αλλάζει...

λόγο φόρτου εργασίας και έλλειψης διαδικτύου τις απογευματινές ώρες το παραμέλησα λίγο το μπλογκάκι μου...

βέβαια δεν έχει αλλάξει και κάτι...

βρίσκομαι στον ίδιο λήθαργο ακόμα. βγαίνω πολύ λίγο. και από τις φορές που βγαίνω ακόμα λιγότερες περνάω καλά... δε μπορώ να γελάσω, αλλά κυρίως δε μπορώ να κάνω μια κουβέντα χωρίς να κλείσει η φωνή μου και να βουρκώσω...

προσπαθώ, όπως μπορώ να πω κάτι σε κάποιες φίλες. δυστυχώς δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ποτέ δεν έχουν έρθει στη θέση μου (πράγμα το οποίο και απ'εύχομαι...)

είναι απαίσιο να ζεις χωρίς να έχεις στόχους, χωρίς να έχεις όνειρα, να μην υπάρχει κάτι να περιμένεις...

από τότε που θυμάμε τον εαυτό μου λειτουργούσα με τον εξής τρόπο, μετρούσα τις μέρες για να φτάσει αυτό που περίμενα, είτε αυτό ήταν μία έξοδος είτε, μια εκδρομή, είτε κάτι άλλο σημαντικό. τώρα περιμένω το κάθε σαββατοκύριακο και αυτό για να περάσει μπροστά στην τηλεόραση, απλά με λίγο περισσότερο ύπνο από ότι τις καθημερινές...

ένα πράγμα έχω μόνο που με κρατάει λίγο θα μαθήματα φωνιτικής που ξεκίνησα στις αρχές νοεμβρίου. είμαι πραγματικά καλή, το γουστάρω πολύ και διαβάζω πολύ! όμως δεν είναι αρκετό να γεμίσει τις ατελείωτες ώρες που είμαι μόνη...

πώς είναι να ζεις μόνος...

Ζώ μόνη μου από τα 20...

Βέβαια τότε ήμουν φοιτήτρια και όλα ήταν αλλιώς...
Δεν έμενα σχεδόν ποτέ μόνη! Είχα να κάνω πάρα πάρα πολλά πράγματα!

Τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς... Έχουν μπει όλοι στους δικούς τους ρυθμούς, στους οποίους σπάνια χωράει κάποιος άλλος. Γάμοι, σχέσεις, παιδιά, αποστάσεις...
Τώρα για να δεις κάποιον πρέπει να το προγραματίσεις, να συννενοηθεί με τον/την σύζηγο, να αφήσει κάπου το μωρό ή να το πάρει μαζί. Όταν κάποια γεννήσει είναι λες και ξαφνικά δεν υπάρχει άλλο θέμα συζήτησης εκτός από το μωρό... Ναι καταλαβαίνω ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να σου συμβεί, αλλά εγώ δεν έχω παιδιά, ενώ έχω πολλές φίλες με παιδιά, πράγμα που συνεπάγετε ότι τα έχω μάθει όλα απ'έξω, γέννες, θηλασμούς, αρρώστιες... όλα!