Το τώρα...

Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από τα δικά μου. Αλήθεια παύουμε ποτέ να κοιτάμε τα προβλήματά μας, γιατί απλά κάποιοι είναι σε χειρότερη μοίρα από εμάς. Δε νομίζω ότι σε κανένα συμβαίνει αυτό. Ότι μας βαρένει είναι μεγάλο, ανυπέρβλητο, κουραστικό, αγχωτικό και είναι δικό μας. Δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα και κανένα άλλο.

Κάπως έτσι νοιώθω τα τελευταία χρόνια.... Πολλά χρόνια...

Τις τελευταίες μέρες συνειδητοποήσα ότι δεν έχω όρεξη να βλέπω κόσμο. Για ένα πολύ απλό λόγο. Δεν έχω νέα να τους πω. Με ρωτάνε τι κάνεις, μηχανικά απαντάω καλά και κάπου εκεί ξεμένω...

Είναι άσχημο αυτό. Αλλά πραγματικά δεν έχω τίποτα να πω... Η δουλειά μου είναι εξαιρετικά βαρετή και αδιάφορη και κατά βάση το μόνο που κάνω τις υπόλοιπες ώρες είναι να κοιμάμε και να βλέπως τηλεόραση. Και δε νομίζω ότι αποτελεί ιδανικό θέμα συζήτησης το επεισόδιο "παντρεμένοι με παιδιά", που είδα εχθές το βράδυ...

το ξεκίνημα

Αν θυμάμε καλά ημερολόγιο ξεκίνησα να κρατάω κάπου στο δημοτικό. Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς αγόραζα το καινούριο μου ημερολόγιο. Στην αρχή ήταν αυτά τα κλασσικά κοριτσίστικα ημερολόγια με τη μικρή κλειδαριά και τα μικρά κλειδάκια. Γρήγορα κατάλαβα ότι αυτά ανοίγουν πολύ εύκολα, με ένα καπάκι από στυλό μπικ! Άσε που έδιναν και στόχο! Ζούσα στο ίδιο δωμάτιο με μία πολύ περίεργη αδερφή και μία ακόμα πιο περίεργη γιαγιά!

Μπαίνοντας στο γυμνάσιο στο κλασσικό ημερολόγιο αντικαταστάθημε με ένα απλό τετράδιο, που στην ετικέτα του έγραφε συθήθως "τετράδιο θρησκευτικών". Το είχα πάντα μέσα στην τσάντα μου και εκεί ήταν ασφαλές.

Στην αρχή της χρονιάς ήμουν πάντα πολύ θερμή! Έγραφα κάθε μέρα! Τι γινόταν στο σχολείο, ποιός καθηγητής με σήκωσε στο μάθημα και φυσικά όλες τις εξελίξεις με το Θάνο, τον μεγάλο μου σχολικό έρωτα.

Καθώς περνούσαν οι μήνες όλο και αράιωναν οι μέρες που έγραφα. Όλα γινόταν τόσο βαρετά και προβλίψιμα. Όσπου πια έγραφα μόνο όταν γινόταν κάτι συγκλονιστικό, ή όταν βρισκόμουν σε μεγάλο αδιέξοδο και έγραφα τις σκέψεις μου το χαρτί, μπας και βγάλω καμιά άκρη.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και τώρα. Χρειάζομαι να βάλω τις σκέψεις μου σε μία σειρά. Μήπως και έτσι βγάλω κάποια άκρη...