Άλλη μία μέρα που ξύπνησα κακόκεφη... Κάνω τόσες προσπάθειες αλλά δε μπορεί να μου φύγει από το μυαλό... Είναι λες και το σκέφτομαι όλη μέρα, κάθε μέρα... Και το συνειδητοποίησα εχθές το βράδυ... Πριν κοιμηθώ, αντί να σκέφτομαι προβατάκια, η σκέψη μου ήταν κολλημένη εκεί... Βρέθηκα να το λέω, βαρέθηκα να το αισθάνομαι, βαρέθηκα να το σκέφτομαι, βαρέθηκα να με ενοχλεί, βαθέρηκα όλη μου η ύπαρξη να θέλει να αρχίσει και να τελειώσει εκεί. Οι μέρες περνάνε και κάθε μέρα που περνάει μου φαίνεται σαν ένα τεράστιο βάρος... Ότι λες και κάθε μέρα που περνάει με απομακρύνει δύο μέρες από το στόχο... Όπου δεν ξέρω πια ποιός είναι ο στόχος. Δεν ξέρω τι μπορώ εγώ να κάνω για να τον πετύχω. Μου φαίνεται ότι τίποτε απολύτως δεν είναι στο χέρι μου.
Βλέπω πολλά ζευγάρια γύρω μου, βλέπω, ακούω, καταλαβαίνω πολλά προβλήματα, από μικρά και ασήμαντα μέχρι άλυτα και αξεπέραστα... Και όμως έχω την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει εκείνος ο άντρας εκεί έξω που μαζί του όλα θα είναι τέλεια, χωρίς προβλήματα, χωρίς καυγάδες, ήρεμα, όμορφα και αγαπημένα.
Βλέπω πολλά ζευγάρια γύρω μου, βλέπω, ακούω, καταλαβαίνω πολλά προβλήματα, από μικρά και ασήμαντα μέχρι άλυτα και αξεπέραστα... Και όμως έχω την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει εκείνος ο άντρας εκεί έξω που μαζί του όλα θα είναι τέλεια, χωρίς προβλήματα, χωρίς καυγάδες, ήρεμα, όμορφα και αγαπημένα.
Είδα μία φωτογραφία μιας φίλης με τον καινούριο της έρωτα! Φαίνονται τόσο ευτυχισμένοι και οι δύο! Και της αξίζει γιατί είναι υπέροχος άνθρωπος και πολύ καιρό μόνη της.
Άλλα ζήλεψα... Όχι με την έννοια του φθόνου, αλλά με την έννοια του επιτέλους θέλω και γω....
Μου φαίνονται αιώνες από τότε που με κράτησε κάποιος αγκαλιά και έλιωνα... Που με φιλούσε κάποιος και δεν ήθελα να σταματήσει, που περπατούσαμε χέρι χέρι χωρίς καν να μιλάμε... Ίσως και να είναι αιώνες... 3 χρόνια, στο ενδιάμεσο άκαρπες προσπάθειες...
Τα σαββατοκύριακα έρχονται και φεύγουν. Και όλο περιμένω να γίνει κάτι αλλά τι? Ότι και να κάνω μου φαίνεται απλά κενός χρόνος. Δε μπορώ στιγμή να κάθομαι χωρίς να κάνω τίποτα Παίζω χαζοπαιχνίδια στο φέις, στο κινητό μου, βλέπω τηλεόραση και ταυτόχρονα παίζω παιχνίδια για να μη σκέφτομαι... Και πάλι δε τα καταφέρνω...
Ξέρω ότι οι σκέψεις μου είναι πολύ σκόρπιες... Ξέρω ότι προσπαθώ να ψυχαναλύσω τον εαυτό μου και δε μπορώ. Γιατί καταλήγω μόνο σε ένα συμπέρασμα, ότι η σχέση που ψάχνω αν έρθει, ξαφνικά θα διορθώσει τα πάντα, τα πάντα όμως Και τότε θα είμαι ευτυχισμένη. Ξέρω ότι έχω καταντήσει γραφική και βαρετή, εδώ και εγώ η ίδια βαρέθηκα να βιώνω αυτή τη μιζέρια, αλλά δεν είμαι καλά, δεν περνάω καλά, δε ζω καλά....
Άλλα ζήλεψα... Όχι με την έννοια του φθόνου, αλλά με την έννοια του επιτέλους θέλω και γω....
Μου φαίνονται αιώνες από τότε που με κράτησε κάποιος αγκαλιά και έλιωνα... Που με φιλούσε κάποιος και δεν ήθελα να σταματήσει, που περπατούσαμε χέρι χέρι χωρίς καν να μιλάμε... Ίσως και να είναι αιώνες... 3 χρόνια, στο ενδιάμεσο άκαρπες προσπάθειες...
Τα σαββατοκύριακα έρχονται και φεύγουν. Και όλο περιμένω να γίνει κάτι αλλά τι? Ότι και να κάνω μου φαίνεται απλά κενός χρόνος. Δε μπορώ στιγμή να κάθομαι χωρίς να κάνω τίποτα Παίζω χαζοπαιχνίδια στο φέις, στο κινητό μου, βλέπω τηλεόραση και ταυτόχρονα παίζω παιχνίδια για να μη σκέφτομαι... Και πάλι δε τα καταφέρνω...
Ξέρω ότι οι σκέψεις μου είναι πολύ σκόρπιες... Ξέρω ότι προσπαθώ να ψυχαναλύσω τον εαυτό μου και δε μπορώ. Γιατί καταλήγω μόνο σε ένα συμπέρασμα, ότι η σχέση που ψάχνω αν έρθει, ξαφνικά θα διορθώσει τα πάντα, τα πάντα όμως Και τότε θα είμαι ευτυχισμένη. Ξέρω ότι έχω καταντήσει γραφική και βαρετή, εδώ και εγώ η ίδια βαρέθηκα να βιώνω αυτή τη μιζέρια, αλλά δεν είμαι καλά, δεν περνάω καλά, δε ζω καλά....
