σήμερα...

σήμερα ξαναδιάβασα όλα μου τα άρθρα...

Τελικά δεν υπάρχει τίποτα να αναθεωρήσω...

Μόνο να προσθέσω κι άλλα...

Οι σχέσεις πάντα ήταν δύσκολες. Αλλά από μία ηλικία και μετά φαντάζουν ακατόρθωτες και στην τελική ίσως και να είναι...

Όλοι λένε ότι μία σωστή σχέση έρχετε αβίαστα. Απλά υπάρχει λες και υπήρχε πάντα, λες και δε θυμάσε πως ήσουν πριν, πως ζούσες πριν, λες και όλα ξεκίνησαν μαζί με αυτή τη σχέση.

Παράλληλα σε μία σχέση πρέπει να κάνεις υποχωρήσεις, να βάζεις νερό στο κρασί σου, να... να... να...

Δεν είναι πολύ αντικρουόμενα αυτά τα δύο??? Εμένα έτσι μου φαίνονται.

Αισθάνομαι πολύ κουρασμένη, κυριολεκτικά κουρασμένη, από την προσπάθεια, από τις υποχωρήσεις... Και στην τελική για ποιό λόγο γίνεται όλη αυτή η πρσπάθεια? Εμένα το μόνο που μου δίνει είναι ότι δεν είμαι αρκετή, για τίποτα, ότι πάντα κάτι κάνω λάθος, αλλά και αυτά που ίσως να κάνω σωστά να μην είναι αρκετά...

Ποιός ο λόγος λοιπόν της όλης προσπάθειας? Να γυρίσω πάλι πίσω στο σημείο εκκίνησης, αλλά ψυχολογικά να είμαι χειρότερα απο πριν...