format-reboot...

Όλα τα συστήματα κάποια στιγμή κρασάρουν...
Έτσι έπαθα και εγώ... Πριν έξι μήνες. Ήθελα να τα παρατήσω όλα και να φύγω, να εξαφανιστώ, να μη βλέπω κανένα, τίποτα. Να πάω σε ένα νησί του Αιγαίου...

Τελικά δεν πήγα... Δεν παράτησα τίποτα, επικράτησε η λογική. Η συμπαράσταση των φίλων μου ήταν μαγική, τόσο μαγική που δεν πίστευα ότι μπορεί να γίνει.

Και η ζωή μου απλά άλλαξε. Εγώ το αποδίδω στους 3 μήνες ψυχανάλυσης, η ψυχολόγος μου το αποδίδει σε μένα και μόνο.

Πραγματικά η ζωή μου άλλαξε, χωρίς φαινομενικό λόγο. Μετά τον πάτο, απλά άρχισα πάλι να έχω κέφι, να βγαίνω πολύ, να ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου. Να ξαναβρίσκω έναν εαυτό που νόμιζα ότι είχα χάσει για πάντα, αυτόν που γελάει, κάνει χιούμορ και είναι η χαρά της ζωής.

Πολλά χρόνια, πολλοί φίλοι μου έλεγαν να τα βρεις με τον εαυτό σου. Πάντα με εκνεύριζε αυτή η έκφραση, να τα βρεις με τον εαυτό σου... Γιατί τι έχασα? Τώρα αυτή τη ρήση μπορώ να την αναδιατυπώσω κάπως. Σημασία έχει να βρεις τι πραγματικά έχει σημασία για σένα, τι πραγματικά θες να κάνεις, πως να περνάς το χρόνο σου και με ποιούς...

Μία φίλη μου λέει ότι οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγεις... Πόσο δίκιο έχει! Πόσο τυχερή είμαι που έχω τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου... Στηρίγματα δυνατά, έτοιμα να στηρίξουν όπου και όποτε χρειαστεί!

Ένα πράγμα θέλω να ευχηθώ... Όλα τα αδιέξοδα να έχουν τόσο καλό τέλος όσο το δικό μου....