Άλλη μια χρονιά ήρθαν οι γιορτές. Άλλη μια φορά που ήμουν μόνη μου... Άλλη μια φορά που μπήκα σε σκέψεις, για το πως θα είναι η ζωή μου, μόνη, από εδώ και πέρα...
- θα αναζητώ πάντα μια παρέα να βγω. Δε θα έχω έναν άνθρωπο που θα μπορούμε να βγούμε οι δύο μας, να πάμε όπου θέλουμε, να κάνουμε ότι θέλουμε...
- το ίδιο ισχύει και για τις διακοπές. Να βρίσκω ανθρώπους που είναι και αυτοί μόνοι, που ταιριάζουν οι άδειές μας, τα γούστα μας, τα μέρη που θέλουμε να δούμε...
- κοιμάμαι και ξυπνάω μόνη. Τα σαββατοκύριακα που δεν έχω με ποιόν να βγω δεν έχω και με ποιόν να μιλήσω... Έχω μόνιμα ανοιχτή την τηλεόραση για να ακούω κάτι μέσα στο σπίτι. Εννίωτε της μιλάω κιόλας, όταν θα αρχίσει να μου απαντάει θα έχω πραγματικό πρόβλημα...
- δεν έχω έναν άνθρωπο να μοιραστώ τις βαθύτερες σκέψεις μου, τις αγωνίες μου, τις προσδοκίες μου...
- δεν έχω έναν άνθρωπο να μοιραστώ τον πόνο ή τη χαρά μου...
- οι φίλοι αλλάζουν από ένα σημείο και μετά... ή άλλαξα εγώ δεν ξέρω ακριβώς. Πάντως πολλές φορές πια δεν περνάω καλά όταν βγαίνω. Δε γελάω πια όπως παλιά...
- εκνευρίζομαι να βλέπω ερωτευμένα ζευγάρια, ζευγάρια που κρατιούνται αγκαλιά ή φιλιούνται...
- είναι απαίσιο να πηγαίνω μόνη σε γάμους. Και ακόμα χειρώτερο να ακούω και στα δικά σου, ή τι περιμένεις και δεν παντρεύεσαι και άλλα τέτοια όμορφα κλισέ.
- είναι απαίσιο να πηγαίνω σε οποιαδήποτε κοινωνική εκδήλωση και να είναι όλοι ζευγάρια και εγώ μόνη.
- με τσακίζει το γεγονός ότι δε θα μπορέσω να κάνω παιδιά...
και όλα αυτά θα ισχύουν για το υπόλοιπο της ζωής μου.......................................................
