format-reboot...

Όλα τα συστήματα κάποια στιγμή κρασάρουν...
Έτσι έπαθα και εγώ... Πριν έξι μήνες. Ήθελα να τα παρατήσω όλα και να φύγω, να εξαφανιστώ, να μη βλέπω κανένα, τίποτα. Να πάω σε ένα νησί του Αιγαίου...

Τελικά δεν πήγα... Δεν παράτησα τίποτα, επικράτησε η λογική. Η συμπαράσταση των φίλων μου ήταν μαγική, τόσο μαγική που δεν πίστευα ότι μπορεί να γίνει.

Και η ζωή μου απλά άλλαξε. Εγώ το αποδίδω στους 3 μήνες ψυχανάλυσης, η ψυχολόγος μου το αποδίδει σε μένα και μόνο.

Πραγματικά η ζωή μου άλλαξε, χωρίς φαινομενικό λόγο. Μετά τον πάτο, απλά άρχισα πάλι να έχω κέφι, να βγαίνω πολύ, να ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου. Να ξαναβρίσκω έναν εαυτό που νόμιζα ότι είχα χάσει για πάντα, αυτόν που γελάει, κάνει χιούμορ και είναι η χαρά της ζωής.

Πολλά χρόνια, πολλοί φίλοι μου έλεγαν να τα βρεις με τον εαυτό σου. Πάντα με εκνεύριζε αυτή η έκφραση, να τα βρεις με τον εαυτό σου... Γιατί τι έχασα? Τώρα αυτή τη ρήση μπορώ να την αναδιατυπώσω κάπως. Σημασία έχει να βρεις τι πραγματικά έχει σημασία για σένα, τι πραγματικά θες να κάνεις, πως να περνάς το χρόνο σου και με ποιούς...

Μία φίλη μου λέει ότι οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγεις... Πόσο δίκιο έχει! Πόσο τυχερή είμαι που έχω τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου... Στηρίγματα δυνατά, έτοιμα να στηρίξουν όπου και όποτε χρειαστεί!

Ένα πράγμα θέλω να ευχηθώ... Όλα τα αδιέξοδα να έχουν τόσο καλό τέλος όσο το δικό μου....

Γιατί δεν είμαι καλά...

Προσπαθώ να εξηγήσω γιατί δεν είμαι καλά...

Κανείς δεν καταλαβαίνει... Το μόνο που έχουν όλοι να πουν είναι άλλαξε στάση ζωής, γίνε πιο αισιόδοξη και άλλα πολύ όμορφα, τετριμένα όμως και κατά της άποψή μου ανέφικτα...

Η πρώτη πιπίλα είναι αυτή της υγείας. Οκ δεν έχω καρκίνο, δεν έχω έιτζ, ούτε κάτι άλλο άμεσα θανατιφόρο... Όμως δυστυχώς έχω πολλές πολλές μικρές ασθένιες ή σύνδρομα που μου δυσκολευουν πολύ τη ζωή μου και κυρίως με στεναχωρούν... Κάθε χρόνο εμφανίζω και κάτι καινούριο, χωρίς φυσικά να έχει λυθεί κάτι από τα παλιά... Απλά συσσορεύονται... Στομάχι, μέση, κεφάλι, έντερο, δερματοπάθειες... Τωρα προστέθηκε και αλλεργία και κάτι κηλίδες στα πόδια μου που κανένας δεν μπορεί να μου πει τι είναι, ούτε θεραπεία να μου δώσει... Μόνο που αυτές εξαπλώνονται... Δεν έχω καταλήξει τελικά τι είναι χειρώτερο κάτι που σε σκοτώνει μια και καλή ή κάτι σου σε σκοτώνει λίγο λίγο κάθε μέρα, για όσο ζήσεις???

Η δεύτερη πιπίλα είναι ότι πρέπει να είμαι τρις ευτυχισμένη που έχω δουλειά... Μια δουλειά χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς εξέλιξη και με μεγάλο ρίσκο. Μια δουλειά που ακόμα δεν έχω καταλάβει αν αφήνει κανένα φράγκο στην άκρη... Μια δουλειά την οποία φεσόθηκα και δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτή....

Τρίτη πιπίλα έχεις τους φίλους σου... Τελικά ποιοί είναι φίλοι??? Σε κρίνουν οι φίλοι? Σε ειρωνεύονται? Σε βοηθούν? Ή μόνο προσπαθούν να σε αλλάξουν, να σε πείσουν ότι είσαι λάθος? Μια ζωή λάθος... Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό άνθρωπο, γιατί από τα 14 και μετά είχα φίλους, πολλούς φίλους, φίλους για τους οποίους έκανα τα πάντα... Και μέχρι τα 24 περίπου λίγοι ήταν αυτοί που με είχαν απογοητέψει. Αναμενόμενο ήταν, κάποιος θα με απογοήτευε... Λες όμως και από εκεί και μετά όλα άλλαξαν... Άλλαξα και εγώ βέβαια, δε λέω...
Άρχισε να αλλάζει ολονών η ζωή... Και σε πολλών εγώ έμεινα απ'έξω... Λογικό ίσως... Δεν κρατάω κακία... Ακόμα και τώρα θα κάνω ότι μπορώ για όλους τους ανθρώπους που θεωρώ ότι είναι φίλοι και και ας μη τους βλέπω πια...

Είναι περιττό ίσως να μιλήσω για την τέταρτη πιπίλα, έ μωρέ και τι έγινε που δεν έχεις γκόμενο... Δεν είσαι η μόνη και μάθε και περνάς καλά και τον εαυτό σου και που θα πάει θα έρθει από εκεί που δεν το περιμένεις... Αλήθεια υπάρχει κανείς πού τα λέει αυτά και τα πιστεύει? Είναι τόσο περίεργο πια να δεχτεί ο καθένας ότι υπάρχουν άνθρωποι που απλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν μόνοι??? Που είναι μεγαλύτερη η ανάγκη τους για συντροφικότητα από οποιαδήποτε άλλη??? Που ναι, ένα μέλλον μόνο και άδειο είναι μαύρο...

μόνη...

Άλλη μια χρονιά ήρθαν οι γιορτές. Άλλη μια φορά που ήμουν μόνη μου... Άλλη μια φορά που μπήκα σε σκέψεις, για το πως θα είναι η ζωή μου, μόνη, από εδώ και πέρα...

• θα αναζητώ πάντα μια παρέα να βγω. Δε θα έχω έναν άνθρωπο που θα μπορούμε να βγούμε οι δύο μας, να πάμε όπου θέλουμε, να κάνουμε ότι θέλουμε...
• το ίδιο ισχύει και για τις διακοπές. Να βρίσκω ανθρώπους που είναι και αυτοί μόνοι, που ταιριάζουν οι άδειές μας, τα γούστα μας, τα μέρη που θέλουμε να δούμε...
• κοιμάμαι και ξυπνάω μόνη. Τα σαββατοκύριακα που δεν έχω με ποιόν να βγω δεν έχω και με ποιόν να μιλήσω... Έχω μόνιμα ανοιχτή την τηλεόραση για να ακούω κάτι μέσα στο σπίτι. Εννίωτε της μιλάω κιόλας, όταν θα αρχίσει να μου απαντάει θα έχω πραγματικό πρόβλημα...
• δεν έχω έναν άνθρωπο να μοιραστώ τις βαθύτερες σκέψεις μου, τις αγωνίες μου, τις προσδοκίες μου...
• δεν έχω έναν άνθρωπο να μοιραστώ τον πόνο ή τη χαρά μου...
• οι φίλοι αλλάζουν από ένα σημείο και μετά... ή άλλαξα εγώ δεν ξέρω ακριβώς. Πάντως πολλές φορές πια δεν περνάω καλά όταν βγαίνω. Δε γελάω πια όπως παλιά...
• εκνευρίζομαι να βλέπω ερωτευμένα ζευγάρια, ζευγάρια που κρατιούνται αγκαλιά ή φιλιούνται...
• είναι απαίσιο να πηγαίνω μόνη σε γάμους. Και ακόμα χειρώτερο να ακούω και στα δικά σου, ή τι περιμένεις και δεν παντρεύεσαι και άλλα τέτοια όμορφα κλισέ.
• είναι απαίσιο να πηγαίνω σε οποιαδήποτε κοινωνική εκδήλωση και να είναι όλοι ζευγάρια και εγώ μόνη.
• με τσακίζει το γεγονός ότι δε θα μπορέσω να κάνω παιδιά...

και όλα αυτά θα ισχύουν για το υπόλοιπο της ζωής μου.......................................................