ο θάνατος...

Τα τελευταία δύο χρόνια είναι ένα θέμα το οποίο το σκέφτομαι πάρα πολυ...

Μια φίλη μου λέει ότι εάν θεωρήσουμε ότι εμείς είμαστε στη μέση, είναι φυσιολογικό να χάνουμε κάποιον από πάνω μας (γονείς, παππούδες). Μπορούμε να το ξεπεράσουμε πιο εύκολα.

Εάν όμως χάσουμε κάποιον στην ίδια σειρά (αδέρφια, φίλους) ή στην πιο κάτω από μας (παιδιά), τότε το βάρος είναι αβάσταχτο...

Πριν από 2 χρόνια έχασα τη γιαγιά μου. Τη λάτρευα και τη λατρεύω δηλαδή, άσχετα που πια δεν μπορώ να τη δω. Δεν μπόρεσα να ξεπεράσω το χαμό της και ας πέρασε τόσος καιρός...
Τώρα κάθε μέρα είμαι με το φόβο μήπως πάθει κάτι η μητέρα μου... Είναι μία νέα γυναίκα υγιέστατη και όμως εγώ τρέμω... Νομίζω ότι δεν έχω κανέναν άλλο στον κόσμο...
Φίλους έχω, αλλά και οι δικές τους προτεραιότητες αλλάζουν...

Έχω χάσει τις χαρούμενες σκέψεις μου... Θυμάμε στο αγαπημένο μου παιδικό λογοτεχνικό βιβλίο ¨το καπλάνι της βιτρίνας¨ οι δύο μικρές πρωταγωνίστριες που παίζανε το "ο παππούς ζητιάνος" .
Κάπως έτσι είμαι και γω. Κάνω συνέχεια τρομερά άσχημες σκέψεις, ότι συμβαίνουν ατυχήματα, θάνατοι και οτιδήποτε άλλο καταστροφικό.

Γιατί δηλαδή να μη μπορώ πια να κάνω θετικές σκέψεις???

η κατάσταση δεν αλλάζει...

λόγο φόρτου εργασίας και έλλειψης διαδικτύου τις απογευματινές ώρες το παραμέλησα λίγο το μπλογκάκι μου...

βέβαια δεν έχει αλλάξει και κάτι...

βρίσκομαι στον ίδιο λήθαργο ακόμα. βγαίνω πολύ λίγο. και από τις φορές που βγαίνω ακόμα λιγότερες περνάω καλά... δε μπορώ να γελάσω, αλλά κυρίως δε μπορώ να κάνω μια κουβέντα χωρίς να κλείσει η φωνή μου και να βουρκώσω...

προσπαθώ, όπως μπορώ να πω κάτι σε κάποιες φίλες. δυστυχώς δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ποτέ δεν έχουν έρθει στη θέση μου (πράγμα το οποίο και απ'εύχομαι...)

είναι απαίσιο να ζεις χωρίς να έχεις στόχους, χωρίς να έχεις όνειρα, να μην υπάρχει κάτι να περιμένεις...

από τότε που θυμάμε τον εαυτό μου λειτουργούσα με τον εξής τρόπο, μετρούσα τις μέρες για να φτάσει αυτό που περίμενα, είτε αυτό ήταν μία έξοδος είτε, μια εκδρομή, είτε κάτι άλλο σημαντικό. τώρα περιμένω το κάθε σαββατοκύριακο και αυτό για να περάσει μπροστά στην τηλεόραση, απλά με λίγο περισσότερο ύπνο από ότι τις καθημερινές...

ένα πράγμα έχω μόνο που με κρατάει λίγο θα μαθήματα φωνιτικής που ξεκίνησα στις αρχές νοεμβρίου. είμαι πραγματικά καλή, το γουστάρω πολύ και διαβάζω πολύ! όμως δεν είναι αρκετό να γεμίσει τις ατελείωτες ώρες που είμαι μόνη...