πώς είναι να ζεις μόνος...

Ζώ μόνη μου από τα 20...

Βέβαια τότε ήμουν φοιτήτρια και όλα ήταν αλλιώς...
Δεν έμενα σχεδόν ποτέ μόνη! Είχα να κάνω πάρα πάρα πολλά πράγματα!

Τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς... Έχουν μπει όλοι στους δικούς τους ρυθμούς, στους οποίους σπάνια χωράει κάποιος άλλος. Γάμοι, σχέσεις, παιδιά, αποστάσεις...
Τώρα για να δεις κάποιον πρέπει να το προγραματίσεις, να συννενοηθεί με τον/την σύζηγο, να αφήσει κάπου το μωρό ή να το πάρει μαζί. Όταν κάποια γεννήσει είναι λες και ξαφνικά δεν υπάρχει άλλο θέμα συζήτησης εκτός από το μωρό... Ναι καταλαβαίνω ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να σου συμβεί, αλλά εγώ δεν έχω παιδιά, ενώ έχω πολλές φίλες με παιδιά, πράγμα που συνεπάγετε ότι τα έχω μάθει όλα απ'έξω, γέννες, θηλασμούς, αρρώστιες... όλα!