tag:blogger.com,1999:blog-73178574562629774692012-02-16T19:58:28.648-08:00eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.comBlogger131100tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-37880062156942626552010-09-03T00:44:00.000-07:002010-09-03T01:30:52.534-07:00<div style="text-align: justify;">Άλλη μία μέρα που ξύπνησα κακόκεφη... Κάνω τόσες προσπάθειες αλλά δε μπορεί να μου φύγει από το μυαλό... Είναι λες και το σκέφτομαι όλη μέρα, κάθε μέρα... Και το συνειδητοποίησα εχθές το βράδυ... Πριν κοιμηθώ, αντί να σκέφτομαι προβατάκια, η σκέψη μου ήταν κολλημένη εκεί... Βρέθηκα να το λέω, βαρέθηκα να το αισθάνομαι, βαρέθηκα να το σκέφτομαι, βαρέθηκα να με ενοχλεί, βαθέρηκα όλη μου η ύπαρξη να θέλει να αρχίσει και να τελειώσει εκεί. Οι μέρες περνάνε και κάθε μέρα που περνάει μου φαίνεται σαν ένα τεράστιο βάρος... Ότι λες και κάθε μέρα που περνάει με απομακρύνει δύο μέρες από το στόχο... Όπου δεν ξέρω πια ποιός είναι ο στόχος. Δεν ξέρω τι μπορώ εγώ να κάνω για να τον πετύχω. Μου φαίνεται ότι τίποτε απολύτως δεν είναι στο χέρι μου.<br /><br />Βλέπω πολλά ζευγάρια γύρω μου, βλέπω, ακούω, καταλαβαίνω πολλά προβλήματα, από μικρά και ασήμαντα μέχρι άλυτα και αξεπέραστα... Και όμως έχω την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει εκείνος ο άντρας εκεί έξω που μαζί του όλα θα είναι τέλεια, χωρίς προβλήματα, χωρίς καυγάδες, ήρεμα, όμορφα και αγαπημένα.<br /><br /><div style="text-align: justify;">Είδα μία φωτογραφία μιας φίλης με τον καινούριο της έρωτα! Φαίνονται τόσο ευτυχισμένοι και οι δύο! Και της αξίζει γιατί είναι υπέροχος άνθρωπος και πολύ καιρό μόνη της.<br />Άλλα ζήλεψα... Όχι με την έννοια του φθόνου, αλλά με την έννοια του επιτέλους θέλω και γω....<br /><br />Μου φαίνονται αιώνες από τότε που με κράτησε κάποιος αγκαλιά και έλιωνα... Που με φιλούσε κάποιος και δεν ήθελα να σταματήσει, που περπατούσαμε χέρι χέρι χωρίς καν να μιλάμε... Ίσως και να είναι αιώνες... <span>3</span> χρόνια, στο ενδιάμεσο άκαρπες προσπάθειες...<br /><br />Τα σαββατοκύριακα έρχονται και φεύγουν. Και όλο περιμένω να γίνει κάτι αλλά τι? Ότι και να κάνω μου φαίνεται απλά κενός χρόνος. Δε μπορώ στιγμή να κάθομαι χωρίς να κάνω τίποτα Παίζω χαζοπαιχνίδια στο φέις, στο κινητό μου, βλέπω τηλεόραση και ταυτόχρονα παίζω παιχνίδια για να μη σκέφτομαι... Και πάλι δε τα καταφέρνω...<br /><br />Ξέρω ότι οι σκέψεις μου είναι πολύ σκόρπιες... Ξέρω ότι προσπαθώ να ψυχαναλύσω τον εαυτό μου και δε μπορώ. Γιατί καταλήγω μόνο σε ένα συμπέρασμα, ότι η σχέση που ψάχνω αν έρθει, ξαφνικά θα διορθώσει τα πάντα, τα πάντα όμως Και τότε θα είμαι ευτυχισμένη. Ξέρω ότι έχω καταντήσει γραφική και βαρετή, εδώ και εγώ η ίδια βαρέθηκα να βιώνω αυτή τη μιζέρια, αλλά δεν είμαι καλά, δεν περνάω καλά, δε ζω καλά....<br /><br /><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-3788006215694262655?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-61319708478166088462010-03-17T23:17:00.000-07:002010-03-17T23:33:33.709-07:00σήμερα ξαναδιάβασα όλα μου τα άρθρα...<br /><br />Τελικά δεν υπάρχει τίποτα να αναθεωρήσω...<br /><br />Μόνο να προσθέσω κι άλλα...<br /><br />Οι σχέσεις πάντα ήταν δύσκολες. Αλλά από μία ηλικία και μετά φαντάζουν ακατόρθωτες και στην τελική ίσως και να είναι...<br /><br />Όλοι λένε ότι μία σωστή σχέση έρχετε αβίαστα. Απλά υπάρχει λες και υπήρχε πάντα, λες και δε θυμάσε πως ήσουν πριν, πως ζούσες πριν, λες και όλα ξεκίνησαν μαζί με αυτή τη σχέση.<br /><br />Παράλληλα σε μία σχέση πρέπει να κάνεις υποχωρήσεις, να βάζεις νερό στο κρασί σου, να... να... να...<br /><br />Δεν είναι πολύ αντικρουόμενα αυτά τα δύο??? Εμένα έτσι μου φαίνονται.<br /><br />Αισθάνομαι πολύ κουρασμένη, κυριολεκτικά κουρασμένη, από την προσπάθεια, από τις υποχωρήσεις... Και στην τελική για ποιό λόγο γίνεται όλη αυτή η πρσπάθεια? Εμένα το μόνο που μου δίνει είναι ότι δεν είμαι αρκετή, για τίποτα, ότι πάντα κάτι κάνω λάθος, αλλά και αυτά που ίσως να κάνω σωστά να μην είναι αρκετά...<br /><br />Ποιός ο λόγος λοιπόν της όλης προσπάθειας? Να γυρίσω πάλι πίσω στο σημείο εκκίνησης, αλλά ψυχολογικά να είμαι χειρότερα απο πριν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-6131970847816608846?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-78379357209214235962010-02-06T04:36:00.000-08:002010-02-06T04:48:30.708-08:00Από τότε μου θυμάμαι τον εαυτό μου έχω νεύρα... Πολλά νεύρα... Η γιαγιά μου συνήθιζε να μου λέει ότι γεννήθηκα με νεύρα...<br /><br />Παράλληλα έχω και πάρα πολλές ανασφάλειες... Κάποιες απο αυτές μπορώ να ανακαλέσω πως δημιουργήθηκαν. Κάποιες άλλες όχι... Το πρόβλημα είναι ότι χρειάζομαι διαρκώς επιβεβαίωση σε όλα τα επίπεδα. Και για να έχω επιβεβαίωση προσπαθώ να τα κάνω όλα τέλεια. Φυσικά και δεν τα καταφέρω και τότε θεωρώ τον εαυτό μου τόσο μεγάλη αποτυχία... Αντικειμενικά βέβαια ακόμα και σαν παιδάκι δεν άκουσα και πολλά μπράβο, ότι και αν έκανα... Τα λάθη μου όμως ήταν πάντα εκεί, έντονα, επιβλητικά...<br /><br />Τώρα λοιπόν που μεγάλωσα όλα αυτά μου βγαίνουν σε ανασφάλειες... Φουντώνω με το παραμικρό... Προσπαθώ να κάνω μία σοβαρή κουβέντα και κλαίω από τα νεύρα μου. Λογικό είναι όλη αυτή η συμπεριφορά να μην είναι ανεκτή... Και όμως νομίζω ότι το μόνο που χρειάζομαι έιναι την ώρα που φουντώνω και τρελένομαι από τα νευρά να με πάρει κάποιος αγκαλιά και να με συνεφέρει, να μου πεί είσαι χαζή, φτάνει, ηρέμησε τώρα.<br /><br />Το ακόμα χειρότερο είναι ότι όλα αυτά τα εκδηλώνω σωματικά... Πονάει το στομάχι μου, δεν μπορώ να φάω, να κοιμηθώ, κυριολεκτικά πονάει η καρδιά μου... Προσπάθησα να βάλω κάποια κουτάκια στη ζωή μου... Δεν πέτυχε... Πολλά από τα βασικότερα πράγματα που ήθελα από τη ζωή μου δεν τα κατάφερα... Κατάφερα άλλα όμως θα μου πεις... Ναι οκ... Αλλά κάπου έχασαν πια την αίγλη τους... Που είναι οι στόχοι, που είναι το κοιτάω μπροστά και βλέπω κάτι όμορφο????<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-7837935720921423596?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-62935192712628771152010-02-04T06:06:00.000-08:002010-02-04T08:17:42.464-08:00Πάντα γινόμουν ράκος όταν χώριζα... Τελικά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ και για τίποτα. Το ίδιο ράκος εξακολουθώ να είμαι για άλλη μία φορά, μετά από τόσες φορές, μετά από τόσα χρόνια και όμως δεν αλλάζει τίποτα...<br /><br />Τώρα θα μου πει κάποιος και με το δίκιο του βέβαια, σιγά ρε κοπελιά και τι έγινε μετά από τρεις μήνες? Δε μπορεί πια να συγκλονίστηκε τόσο το μέσα σου που να μη μπορείς να το ξεπεράσεις...<br /><br />'Ισως και να είναι έτσι... 'Ισως πάλι και να μην είναι... Γιατί κυρίως μέσα σε τρεις μήνες αναπτερώθηκε η ελπίδα μου και έσβησε ξανά... Και είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπήσεις άλλη μία σβησμένη ελπίδα, από εκείνη που είχε σβήσει πριν από χρόνια και την είχες συνηθήσει σβησμένη...<br /><br />Δε λέω ότι δε φταίω... Προς θεού... Ίσα ίσα τείνω να πιστέψω το ακριβώς αντίθετο... Ότι καταστρέφω ότι πιάνω... Με έχει κουράσει πολύ η διαδικασία... Έχω μία εικόνα στο μυαλό και αυτή θέλω, χωρίς προσπάθειες, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς συγκρίσεις. Μια ουτοπία τελικά... Ναι θα ήθελα κάποια στιγμή να παντρευτώ ποτέ δεν το έκρυψα... Γιατί το γάμο τον βλέπω πολύ διαφορετικά από ότι ίσως ο περισσότερος κόσμος... Για μένα είναι η απόλυτη δέσμευση της συντροφικότητας, ο ώμος που θα σε περιμένει πάντα εκεί στο τέλος της μέρας, η αγκαλιά που θα έχεις κάθε πρωί πριν ξεκινήσεις μια δύσκολή μέρα, το τηλεφώνημα για να πεις ένα αστείο... Από την άλλη είναι αφέλεια να θεωρείς ότι θα μπορούσα να ζητάω κάτι τέτοιο σε τρεις μήνες...<br /><br />Η γιαγιά μου όταν έστελνε καλάθια με πεσκέσια στη μαμά μου σαν φοιτήτρια πάντα τα μικρά κενά τα γέμιζε με καρύδια... Για μην αφήνει κανένα κενό χώρο... Κάπως έτσι αισθανόμουν στη ζωή του, ότι γέμιζα τα μικρά κενά από τα υπόλοιπα... Και δε λέω έκανε κάποιες προσπάθεις να μεγαλώσει το χώρο, αλλά μόνο όταν τον βόλευε... <br /><br />Και τελικά τι? "Δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να τα ξαναβρούμε, ποτέ και για κανένα λόγο..." Μόνο αυτό ακούω μέσα στο κεφάλι μου. Τον πλήγωσα λέει, γιατί προσπάθησα με λόγια να απαιτήσω κάτι, τη στιγμή που εκείνος ανάλογα απαιτούσε πολλά και τα οποία έδινα και απλώχερα... Όμως η δική μου απαίτηση τον πλήγωσε...<br /><br />Και τώρα πάλι τα ίδια... Χωρίς την αγκαλιά του τις όμορφες ανοιξιάτικες μέρες που θα έρθουν, εκείνος χωρίς τη δική μου στα επόμενα δύσκολα που έπονται... Χωρίς προσμονή για μια εκδρομή, χωρίς την επλίδα ότι επιτέλους έχω τη συντροφιά που αναζητάω τόσο καιρό.<br /><br />Ξανά πάλι στο μηδέν... Αλλά αυτή τη φορά σκοπεύω να μείνω εδώ...<br /><br />Εσύ που διαβάζεις εκεί έξω σε ευχαριστώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-6293519271262877115?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-17458911568435978522009-11-06T10:29:00.000-08:002009-11-06T10:52:59.215-08:00Όλα τα συστήματα κάποια στιγμή κρασάρουν...<br />Έτσι έπαθα και εγώ... Πριν έξι μήνες. Ήθελα να τα παρατήσω όλα και να φύγω, να εξαφανιστώ, να μη βλέπω κανένα, τίποτα. Να πάω σε ένα νησί του Αιγαίου...<br /><br />Τελικά δεν πήγα... Δεν παράτησα τίποτα, επικράτησε η λογική. Η συμπαράσταση των φίλων μου ήταν μαγική, τόσο μαγική που δεν πίστευα ότι μπορεί να γίνει.<br /><br />Και η ζωή μου απλά άλλαξε. Εγώ το αποδίδω στους 3 μήνες ψυχανάλυσης, η ψυχολόγος μου το αποδίδει σε μένα και μόνο.<br /><br />Πραγματικά η ζωή μου άλλαξε, χωρίς φαινομενικό λόγο. Μετά τον πάτο, απλά άρχισα πάλι να έχω κέφι, να βγαίνω πολύ, να ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου. Να ξαναβρίσκω έναν εαυτό που νόμιζα ότι είχα χάσει για πάντα, αυτόν που γελάει, κάνει χιούμορ και είναι η χαρά της ζωής.<br /><br />Πολλά χρόνια, πολλοί φίλοι μου έλεγαν να τα βρεις με τον εαυτό σου. Πάντα με εκνεύριζε αυτή η έκφραση, να τα βρεις με τον εαυτό σου... Γιατί τι έχασα? Τώρα αυτή τη ρήση μπορώ να την αναδιατυπώσω κάπως. Σημασία έχει να βρεις τι πραγματικά έχει σημασία για σένα, τι πραγματικά θες να κάνεις, πως να περνάς το χρόνο σου και με ποιούς...<br /><br />Μία φίλη μου λέει ότι οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγεις... Πόσο δίκιο έχει! Πόσο τυχερή είμαι που έχω τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου... Στηρίγματα δυνατά, έτοιμα να στηρίξουν όπου και όποτε χρειαστεί!<br /><br />Ένα πράγμα θέλω να ευχηθώ... Όλα τα αδιέξοδα να έχουν τόσο καλό τέλος όσο το δικό μου....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-1745891156843597852?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-86526464434036967982009-02-18T23:10:00.000-08:002009-02-18T23:32:27.230-08:00<div style="text-align: justify;">Προσπαθώ να εξηγήσω γιατί δεν είμαι καλά...<br /><br />Κανείς δεν καταλαβαίνει... Το μόνο που έχουν όλοι να πουν είναι άλλαξε στάση ζωής, γίνε πιο αισιόδοξη και άλλα πολύ όμορφα, τετριμένα όμως και κατά της άποψή μου ανέφικτα...<br /><br />Η πρώτη πιπίλα είναι αυτή της υγείας. Οκ δεν έχω καρκίνο, δεν έχω έιτζ, ούτε κάτι άλλο άμεσα θανατιφόρο... Όμως δυστυχώς έχω πολλές πολλές μικρές ασθένιες ή σύνδρομα που μου δυσκολευουν πολύ τη ζωή μου και κυρίως με στεναχωρούν... Κάθε χρόνο εμφανίζω και κάτι καινούριο, χωρίς φυσικά να έχει λυθεί κάτι από τα παλιά... Απλά συσσορεύονται... Στομάχι, μέση, κεφάλι, έντερο, δερματοπάθειες... Τωρα προστέθηκε και αλλεργία και κάτι κηλίδες στα πόδια μου που κανένας δεν μπορεί να μου πει τι είναι, ούτε θεραπεία να μου δώσει... Μόνο που αυτές εξαπλώνονται... Δεν έχω καταλήξει τελικά τι είναι χειρώτερο κάτι που σε σκοτώνει μια και καλή ή κάτι σου σε σκοτώνει λίγο λίγο κάθε μέρα, για όσο ζήσεις???<br /><br />Η δεύτερη πιπίλα είναι ότι πρέπει να είμαι τρις ευτυχισμένη που έχω δουλειά... Μια δουλειά χωρίς ενδιαφέρον, χωρίς εξέλιξη και με μεγάλο ρίσκο. Μια δουλειά που ακόμα δεν έχω καταλάβει αν αφήνει κανένα φράγκο στην άκρη... Μια δουλειά την οποία φεσόθηκα και δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτή....<br /><br />Τρίτη πιπίλα έχεις τους φίλους σου... Τελικά ποιοί είναι φίλοι??? Σε κρίνουν οι φίλοι? Σε ειρωνεύονται? Σε βοηθούν? Ή μόνο προσπαθούν να σε αλλάξουν, να σε πείσουν ότι είσαι λάθος? Μια ζωή λάθος... Πάντα θεωρούσα τον εαυτό μου τυχερό άνθρωπο, γιατί από τα 14 και μετά είχα φίλους, πολλούς φίλους, φίλους για τους οποίους έκανα τα πάντα... Και μέχρι τα 24 περίπου λίγοι ήταν αυτοί που με είχαν απογοητέψει. Αναμενόμενο ήταν, κάποιος θα με απογοήτευε... Λες όμως και από εκεί και μετά όλα άλλαξαν... Άλλαξα και εγώ βέβαια, δε λέω...<br />Άρχισε να αλλάζει ολονών η ζωή... Και σε πολλών εγώ έμεινα απ'έξω... Λογικό ίσως... Δεν κρατάω κακία... Ακόμα και τώρα θα κάνω ότι μπορώ για όλους τους ανθρώπους που θεωρώ ότι είναι φίλοι και και ας μη τους βλέπω πια...<br /><br />Είναι περιττό ίσως να μιλήσω για την τέταρτη πιπίλα, έ μωρέ και τι έγινε που δεν έχεις γκόμενο... Δεν είσαι η μόνη και μάθε και περνάς καλά και τον εαυτό σου και που θα πάει θα έρθει από εκεί που δεν το περιμένεις... Αλήθεια υπάρχει κανείς πού τα λέει αυτά και τα πιστεύει? Είναι τόσο περίεργο πια να δεχτεί ο καθένας ότι υπάρχουν άνθρωποι που απλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν μόνοι??? Που είναι μεγαλύτερη η ανάγκη τους για συντροφικότητα από οποιαδήποτε άλλη??? Που ναι, ένα μέλλον μόνο και άδειο είναι μαύρο...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-8652646443403696798?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-60739516311764322032009-01-02T02:18:00.000-08:002009-01-02T03:02:55.573-08:00<div style="text-align: justify;">Άλλη μια χρονιά ήρθαν οι γιορτές. Άλλη μια φορά που ήμουν μόνη μου... Άλλη μια φορά που μπήκα σε σκέψεις, για το πως θα είναι η ζωή μου, μόνη, από εδώ και πέρα...<br /><br /></div><ul style="text-align: justify;"><li>θα αναζητώ πάντα μια παρέα να βγω. Δε θα έχω έναν άνθρωπο που θα μπορούμε να βγούμε οι δύο μας, να πάμε όπου θέλουμε, να κάνουμε ότι θέλουμε...</li><li>το ίδιο ισχύει και για τις διακοπές. Να βρίσκω ανθρώπους που είναι και αυτοί μόνοι, που ταιριάζουν οι άδειές μας, τα γούστα μας, τα μέρη που θέλουμε να δούμε...</li><li>κοιμάμαι και ξυπνάω μόνη. Τα σαββατοκύριακα που δεν έχω με ποιόν να βγω δεν έχω και με ποιόν να μιλήσω... Έχω μόνιμα ανοιχτή την τηλεόραση για να ακούω κάτι μέσα στο σπίτι. Εννίωτε της μιλάω κιόλας, όταν θα αρχίσει να μου απαντάει θα έχω πραγματικό πρόβλημα...</li><li>δεν έχω έναν άνθρωπο να μοιραστώ τις βαθύτερες σκέψεις μου, τις αγωνίες μου, τις προσδοκίες μου...</li><li>δεν έχω έναν άνθρωπο να μοιραστώ τον πόνο ή τη χαρά μου...</li><li>οι φίλοι αλλάζουν από ένα σημείο και μετά... ή άλλαξα εγώ δεν ξέρω ακριβώς. Πάντως πολλές φορές πια δεν περνάω καλά όταν βγαίνω. Δε γελάω πια όπως παλιά...</li><li>εκνευρίζομαι να βλέπω ερωτευμένα ζευγάρια, ζευγάρια που κρατιούνται αγκαλιά ή φιλιούνται...</li><li>είναι απαίσιο να πηγαίνω μόνη σε γάμους. Και ακόμα χειρώτερο να ακούω και στα δικά σου, ή τι περιμένεις και δεν παντρεύεσαι και άλλα τέτοια όμορφα κλισέ.</li><li>είναι απαίσιο να πηγαίνω σε οποιαδήποτε κοινωνική εκδήλωση και να είναι όλοι ζευγάρια και εγώ μόνη.</li><li>με τσακίζει το γεγονός ότι δε θα μπορέσω να κάνω παιδιά...</li></ul><div style="text-align: justify;"><br />και όλα αυτά θα ισχύουν για το υπόλοιπο της ζωής μου.......................................................<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-6073951631176432203?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-23315473627611873272008-10-19T23:24:00.000-07:002008-10-20T00:52:49.867-07:00<div style="text-align: justify;">Έχω κάνει αρκετές σχέσεις στη ζωή μου. Κάποιες τις έληξα εγώ κάποιες έληξαν εμένα...<br /><br />Στο τέλος του '04, με αρχές του '05, είχα μια σύντομη ιστορία με κάποιον η οποία έληξε κάπως άδοξα, από τη μεριά του. Παρόλα αυτά πίστευαότι με αυτό τον άνθρωπο είμαχε λάθος timing, αν και με εκνεύριζε φρικτά που έδινε περισσότερη βάση στην εμφάνιση και όχι στην ουσία.<br /><br />Πριν από 3 χρόνια πίστεψα ότι είχα γνωρίσει τον άντρα της ζωής μου. Πίστεψα ότι ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο, πίστεψα μέχρι και ότι επιτέλους μπορώ να κάνω οικογένεια... Τα φαινόμενα όμως απατούν. Έφυγε, χωρίς εξήγηση, χωρίς τίποτα. Μετά ξαναγύρισε, πολύ μετά, 14 μήνες μετά. Γύρισε μετανιωμένος, αναγνωρίζοντας τα λάθη του και ζητόντας με πίσω απεγνωσμένα... Και εγώ ενέδωσα... Και την πάτησα για δεύτερη φορά, εξαφανίστηκε όπως άκριβώς και την πρώτη φορά, αφήνοντάς με πολύ χειρότερα όμως...<br /><br />Μετά εξακολούθησε μία περίοδος τρελής ξηρασίας και μεγάλης απογοήτευσης... Και ακόμα μεγαλύτερης μοναξιάς. Γάμοι, παιδιά, βαφτίσια, υποχρεώσεις και γω να πηγαίνω παντού μόνη μου σαν τον κούκο... Να θέλω να βγω το σάββατο το βράδυ και να μη βρίσκω παρέα... Και να μένω μόνη, μόνη, μόνη...<br /><br />Και κάπου εδώ εμφανίστηκε ο πρώτος αναφερθέν πρώην. Και βγήκαμε και μια φορά. Και πέρασα καλά, σε μια βραδιά που δεν την κατάλαβα, το σκοπό της, το νόημά της, την κατάληξή της. Μια βραδιά που μου θύμησε τα καλά, αλλά και τα κακά και με άφησε μετέωρη. Τον θέλω, δεν τον θέλω? Τον θέλω μήπως γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο? Γιατί τον ξέρω και μπορώ να τον χειριστώ ίσως καλύτερα από πριν?<br /><br />Μια βραδιά που δεν είχε κάτι ιδιαίτερο, ούτε καλό ούτε κακό. Που δεν είπε αν θέλει να ξαναβρεθούμε, που δεν έκανε κάποια ιδιαίτερη κίνηση, που όμως όταν του είπα ότι τα χριστούγεννα θέλω να πάω στο Παρίσι, που είπε να περιμένω να πάμε μαζί...<br /><br />Και ήρθε άλλο ένα σαββατοκύριακο κλεισμένη στο σπίτι... Να παίρνω τηλέφωνα και να μη μπορεί κανείς να βγει... Και γω το μόνο που έκανα είναι να σκέφτομαι την έξοδό μας, να σκέφτομαι ότι θέλω να ξαναβγώ, να κάθομαι πάνω από το τηλέφωνο και εκείνο να μη χτυπάει...<br /><br />Κανονικά θα έπρεπε να είμαι η πρώτη διδάξασα στην απαγόρευση των πισωγυρισμάτων. Την πάτησα ήδη μια φορά και τον δις εξαμαρτήν... Θα έπρεπε να ήξερα ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, ότι τα λάθη του παρελθόντος επενέρχονται, δε διορθόνονται...<br /><br />Όμως η μοναξιά σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα αλλιώς, να θες να πιστέψεις ότι κάτι μπορεί να άλλαξε, ότι μπορεί να σε ξανακάνει ευτηχισμένη, ότι τώρα πια τα λάθη μπορείς να τα διαπραγματευτείς με διαφορετικό τρόπο, να μιλήσεις πιο ειλικρινά, να καταλάβεις και να σε καταλάβουν...<br /><br />Και όμως το τηλέφωνο εξακολουθεί να μη χτυπάει...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-2331547362761187327?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-202214320729212372008-07-09T05:37:00.000-07:002008-07-24T00:04:16.186-07:00Τα τελευταία δύο χρόνια είναι ένα θέμα το οποίο το σκέφτομαι πάρα πολυ...<br /><br />Μια φίλη μου λέει ότι εάν θεωρήσουμε ότι εμείς είμαστε στη μέση, είναι φυσιολογικό να χάνουμε κάποιον από πάνω μας (γονείς, παππούδες). Μπορούμε να το ξεπεράσουμε πιο εύκολα.<br /><br />Εάν όμως χάσουμε κάποιον στην ίδια σειρά (αδέρφια, φίλους) ή στην πιο κάτω από μας (παιδιά), τότε το βάρος είναι αβάσταχτο...<br /><br />Πριν από 2 χρόνια έχασα τη γιαγιά μου. Τη λάτρευα και τη λατρεύω δηλαδή, άσχετα που πια δεν μπορώ να τη δω. Δεν μπόρεσα να ξεπεράσω το χαμό της και ας πέρασε τόσος καιρός...<br />Τώρα κάθε μέρα είμαι με το φόβο μήπως πάθει κάτι η μητέρα μου... Είναι μία νέα γυναίκα υγιέστατη και όμως εγώ τρέμω... Νομίζω ότι δεν έχω κανέναν άλλο στον κόσμο...<br />Φίλους έχω, αλλά και οι δικές τους προτεραιότητες αλλάζουν...<br /><br />Έχω χάσει τις χαρούμενες σκέψεις μου... Θυμάμε στο αγαπημένο μου παιδικό λογοτεχνικό βιβλίο ¨το καπλάνι της βιτρίνας¨ οι δύο μικρές πρωταγωνίστριες που παίζανε το "ο παππούς ζητιάνος" .<br />Κάπως έτσι είμαι και γω. Κάνω συνέχεια τρομερά άσχημες σκέψεις, ότι συμβαίνουν ατυχήματα, θάνατοι και οτιδήποτε άλλο καταστροφικό.<br /><br />Γιατί δηλαδή να μη μπορώ πια να κάνω θετικές σκέψεις???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-20221432072921237?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-36345293211248018592008-07-04T03:29:00.001-07:002008-07-04T03:43:26.264-07:00λόγο φόρτου εργασίας και έλλειψης διαδικτύου τις απογευματινές ώρες το παραμέλησα λίγο το μπλογκάκι μου...<br /><br />βέβαια δεν έχει αλλάξει και κάτι...<br /><br />βρίσκομαι στον ίδιο λήθαργο ακόμα. βγαίνω πολύ λίγο. και από τις φορές που βγαίνω ακόμα λιγότερες περνάω καλά... δε μπορώ να γελάσω, αλλά κυρίως δε μπορώ να κάνω μια κουβέντα χωρίς να κλείσει η φωνή μου και να βουρκώσω...<br /><br />προσπαθώ, όπως μπορώ να πω κάτι σε κάποιες φίλες. δυστυχώς δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ποτέ δεν έχουν έρθει στη θέση μου (πράγμα το οποίο και απ'εύχομαι...)<br /><br />είναι απαίσιο να ζεις χωρίς να έχεις στόχους, χωρίς να έχεις όνειρα, να μην υπάρχει κάτι να περιμένεις...<br /><br />από τότε που θυμάμε τον εαυτό μου λειτουργούσα με τον εξής τρόπο, μετρούσα τις μέρες για να φτάσει αυτό που περίμενα, είτε αυτό ήταν μία έξοδος είτε, μια εκδρομή, είτε κάτι άλλο σημαντικό. τώρα περιμένω το κάθε σαββατοκύριακο και αυτό για να περάσει μπροστά στην τηλεόραση, απλά με λίγο περισσότερο ύπνο από ότι τις καθημερινές...<br /><br />ένα πράγμα έχω μόνο που με κρατάει λίγο θα μαθήματα φωνιτικής που ξεκίνησα στις αρχές νοεμβρίου. είμαι πραγματικά καλή, το γουστάρω πολύ και διαβάζω πολύ! όμως δεν είναι αρκετό να γεμίσει τις ατελείωτες ώρες που είμαι μόνη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-3634529321124801859?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-193080866981753092008-04-21T22:35:00.000-07:002008-07-04T04:08:44.323-07:00Ζώ μόνη μου από τα 20...<br /><br />Βέβαια τότε ήμουν φοιτήτρια και όλα ήταν αλλιώς...<br />Δεν έμενα σχεδόν ποτέ μόνη! Είχα να κάνω πάρα πάρα πολλά πράγματα!<br /><br />Τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς... Έχουν μπει όλοι στους δικούς τους ρυθμούς, στους οποίους σπάνια χωράει κάποιος άλλος. Γάμοι, σχέσεις, παιδιά, αποστάσεις...<br />Τώρα για να δεις κάποιον πρέπει να το προγραματίσεις, να συννενοηθεί με τον/την σύζηγο, να αφήσει κάπου το μωρό ή να το πάρει μαζί. Όταν κάποια γεννήσει είναι λες και ξαφνικά δεν υπάρχει άλλο θέμα συζήτησης εκτός από το μωρό... Ναι καταλαβαίνω ότι είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορεί να σου συμβεί, αλλά εγώ δεν έχω παιδιά, ενώ έχω πολλές φίλες με παιδιά, πράγμα που συνεπάγετε ότι τα έχω μάθει όλα απ'έξω, γέννες, θηλασμούς, αρρώστιες... όλα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-19308086698175309?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-80109677014935588102007-11-15T04:24:00.000-08:002007-11-15T04:59:32.073-08:00Ξέρω ότι υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από τα δικά μου. Αλήθεια παύουμε ποτέ να κοιτάμε τα προβλήματά μας, γιατί απλά κάποιοι είναι σε χειρότερη μοίρα από εμάς. Δε νομίζω ότι σε κανένα συμβαίνει αυτό. Ότι μας βαρένει είναι μεγάλο, ανυπέρβλητο, κουραστικό, αγχωτικό και είναι δικό μας. Δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα και κανένα άλλο.<br /><br />Κάπως έτσι νοιώθω τα τελευταία χρόνια.... Πολλά χρόνια...<br /><br />Τις τελευταίες μέρες συνειδητοποήσα ότι δεν έχω όρεξη να βλέπω κόσμο. Για ένα πολύ απλό λόγο. Δεν έχω νέα να τους πω. Με ρωτάνε τι κάνεις, μηχανικά απαντάω καλά και κάπου εκεί ξεμένω...<br /><br />Είναι άσχημο αυτό. Αλλά πραγματικά δεν έχω τίποτα να πω... Η δουλειά μου είναι εξαιρετικά βαρετή και αδιάφορη και κατά βάση το μόνο που κάνω τις υπόλοιπες ώρες είναι να κοιμάμε και να βλέπως τηλεόραση. Και δε νομίζω ότι αποτελεί ιδανικό θέμα συζήτησης το επεισόδιο "παντρεμένοι με παιδιά", που είδα εχθές το βράδυ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-8010967701493558810?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7317857456262977469.post-43130421936869308722007-11-13T00:02:00.000-08:002007-11-13T00:16:37.128-08:00Αν θυμάμε καλά ημερολόγιο ξεκίνησα να κρατάω κάπου στο δημοτικό. Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς αγόραζα το καινούριο μου ημερολόγιο. Στην αρχή ήταν αυτά τα κλασσικά κοριτσίστικα ημερολόγια με τη μικρή κλειδαριά και τα μικρά κλειδάκια. Γρήγορα κατάλαβα ότι αυτά ανοίγουν πολύ εύκολα, με ένα καπάκι από στυλό μπικ! Άσε που έδιναν και στόχο! Ζούσα στο ίδιο δωμάτιο με μία πολύ περίεργη αδερφή και μία ακόμα πιο περίεργη γιαγιά!<br /><br />Μπαίνοντας στο γυμνάσιο στο κλασσικό ημερολόγιο αντικαταστάθημε με ένα απλό τετράδιο, που στην ετικέτα του έγραφε συθήθως "τετράδιο θρησκευτικών". Το είχα πάντα μέσα στην τσάντα μου και εκεί ήταν ασφαλές.<br /><br />Στην αρχή της χρονιάς ήμουν πάντα πολύ θερμή! Έγραφα κάθε μέρα! Τι γινόταν στο σχολείο, ποιός καθηγητής με σήκωσε στο μάθημα και φυσικά όλες τις εξελίξεις με το Θάνο, τον μεγάλο μου σχολικό έρωτα.<br /><br />Καθώς περνούσαν οι μήνες όλο και αράιωναν οι μέρες που έγραφα. Όλα γινόταν τόσο βαρετά και προβλίψιμα. Όσπου πια έγραφα μόνο όταν γινόταν κάτι συγκλονιστικό, ή όταν βρισκόμουν σε μεγάλο αδιέξοδο και έγραφα τις σκέψεις μου το χαρτί, μπας και βγάλω καμιά άκρη.<br /><br />Κάτι τέτοιο συμβαίνει και τώρα. Χρειάζομαι να βάλω τις σκέψεις μου σε μία σειρά. Μήπως και έτσι βγάλω κάποια άκρη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7317857456262977469-4313042193686930872?l=eypraxia.blogspot.com' alt='' /></div>eypraxiahttp://www.blogger.com/profile/13497482474029525529noreply@blogger.com1